παρωδίες

παρωδίες

Εδώ δεν γεννιούνται τοπωνύμια. Από αυτά που σε προσπερνάν από δεξιά, σε τυφλώνουν με άρρωστα νέον και μένεις να τα ακούς σαν παιδικό τραγουδάκι, σαν άρρωστη εφηβεία.

Σε κάθε ταξιδάκι αλκοολικό, σε κάθε ξενύχτι οριακό σου μένει να πεις μια ιστορία. Να εντυπωσιάσεις τα μάτια που δεν διάλεξαν να αράξουν. Και δεν έχεις. Γιατί τα τοπωνύμια σου μείναν ορφανά, γιατί οι γειτονιές σου δεν ήταν ιστορικές, γιατί μόνο ιστορίες ακραίων προαστίων με γράμμα μόνο (ι) κι όχι παντρεμένο (ει) μπορείς να απαγγείλεις.

Και κακές οι μισές αλήθειες αγάπη μου.

Η τέχνη ήταν πάντα των τρελών και των καταραμένων μνήμη. Και τούτα είναι των μοναχών συνεννοήσεις.

Ας ξαναγυρίσουμε στις ιστορίες του ληστή, της νεκρής κόρης και της ενοχικής ερωμένης..