Εκείνα τα πορτοκαλί διαχωριστικά των δρόμων, εκείνη η μυρωδιά των ληγμένων χημικών  παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους, εκείνα τα λουλούδια στα πεζούλια με γερμένο το κεφάλι πατημένα από μπότες βαμμένα στο κόκκινο, εκείνες οι φωνές άστον ήσυχο ρε, ο ήχος από το γκλομπ που σκίζει τον αέρα πως μοιάζουν όλα ίδια στα χρόνια. Και πάλι θα γυρίσουν οι μήνες και θα ‘ρθει η ώρα που θ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφησεις και τότε; Τότε καλέ μου εσένα που δε σ΄ έμαθε η μάνα σου να ζεις στα ηλιοσκαλοπάτια τι θα κάμεις; Το τί θέλει τόνο. Τόνο. Μεγάλο και σκούρο. Σαν την πίκρα που μένει και ούτε τα καλύτερα ενυδατικά δεν κρατάνε την υγρασία στα χείλια. Πορεία συγκέντρωσης, συγκέντρωση πορείας. Ας παίξουμε με τις λέξεις, τις αφές, τα βλέμματά μας. Λίγο σαν να είσαι στο δρόμο κι εκεί που το μόνο που βλέπεις είναι ψηλές – ψηλές πολυκατοικίες ξαφνικά φυτρώνει ένα περιβόλι με πρασινάδα ζωηρά νοτισμένη, αγριοτριανταφυλλιές  που ορμάν έξω από φράχτες και ησυχία, αχ πόση ησυχία. Και λες, αυτό τώρα είναι η ζωή; Ή το διάλειμμά της; Αυτό τώρα είναι η εξαίρεση;

Καλέ μου οι λέξεις λήξαν. Κι έρχεται η ώρα που λέγαμε.

 

Κι εμβόλιμα σ’ όλα αυτά ήρθε και η ώρα του δικαστηρίου, εκείνου που ΄λεγα στις 18/07/07.

 Την Παρασκευή το πρωί εκδικαζόμαστε, αστείο δεν είναι;

 

Πορεία συγκέντρωσης, συγκέντρωση πορείας.

Πορεία συγκέντρωσης, συγκέντρωση πορείας.

Πορεία συγκέντρωσης, συγκέντρωση πορείας.

 

 

Προσπαθώ μα δεν μπορώ να τα πω καλύτερα κι ούτε να τα σκεφτώ σε ευθεία.

Advertisements