Και κάπως έτσι θα ξεκινήσει και τούτο το καλοκαίρι.

Που όσο ζεστά ξεκίνησε οδεύει σε ωρίμανση.

Με σένα να με κοιτάς απ΄ τον κόκκινο καναπέ όσο στρίβεις τσιγάρα και οδεύεις όπως ο Σαμάνο.

Να μου λες για τις μουσικές σου και να σου απαντάω για τις γραφές μου.

Και να μου χαλάει η συνειρμική ρίμα.

Και φτιάξε χάλασε περνάει ο χρόνος.

Και στην τελική

Χρόνος είναι.

Αυτός είναι ο ρόλος του.

Να περνάει και να νομίζεις πως κάποιος μίλησε.

Και δεν άκουσες τι είπε μα θα το βγάλεις απ΄ τα συμφραζόμενα.

Και κοίτα τι παράξενο, που αυτό είναι ζωή τελικά.

Να είναι καλοκαίρι, να με θυμώνεις, να ξεφεύγω απ΄ το βλέμμα μου και by default να τραγουδάω τα δίστιχα των Λειψών.

“ Ααααα κι αν μακριά μου βρίσκεσαι

ο νους μου είναι σε σένα

μιαν ώρα από τα χείλη μου

δε λείπει τ΄ όνομά σου

εεεεε μιαν ώρα

Τι παράξενο,

είναι καλοκαίρι

κι εγώ φεύγω

μαζί σου

να με στηρίζεις όπως στον ηπειρώτικο

το φεγγάρι κάνει βόλτα

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΕΙΝΕ ΝΑ ΖΕΣΤΑΘΕΙς