Στο σχεδόν άδειο δωμάτιο με μια βότκα σε χαμηλό

να ιδρώνει απεγνωσμένα

και τον Buckley να απλώνει ελαφρύ βιμπράτο στην Pleasant Street.

Πως η ευτυχία είναι θραύσματα σε χρώμα λεμονί.

Και πως τα μονοπάτια είναι τελικά τόσο εγωισμένα υποκειμενικά.

Η συγκέντρωση έρχεται πιο εύκολα

η σκοπιά γερμανικό των μέσα, τις ώρες που θαρρείς πως αποκοιμιέσαι

Πόσο μικρός να ξαναγίνεις για να αντιληφθείς

την μέγιστη διαφορά

(πρώτο)βαλλόμενος

(από)χαρακτηριζόμενος

του πεσόντων λοιπόν

και αοράτως χαρακτηριζομένων.

Advertisements