Τρίτες και απτάλικα

Και να πάει, πώς να πάει.

Ο ρυθμός πίσω στα δεκάξι ή μπροστά στα δέκατα έκτα;

Το κρυσταλλένιο είδωλο που μου χάρισες, ομοίωμα βαλσαμωμένης παιδικότητας.

Όργανα και κλειδιά, άνθρωποι και χειρονομίες

Κλειδωμένες.

Κρυστάλλινες.

Να πάει, πώς να πάει.

Σαν σκύβω στον καθρέφτη παρατηρώ τα χρώματα γύρω απ΄τις κόρες που αλλάζουν και συγκρατώ μέσα μου όλες τις φορές που ήταν υπεύθυνα.

Μετά χαϊδεύω την αριστερή μου θηλή, εκείνη που παλεύει να με γυρίσει πίσω στα δεκάξι μα σαν μεσιάζει η νύχτα καταλαβαίνω πως είναι μπροστά στα δέκατα έκτα.

Κόρες και θηλές ή μήπως ουλές θηλυκές.

Καμιά φορά νιώθω πως από κει γεννάται η αράχνη.

Και θέλω να το γλεντήσω μ’ έναν απτάλικο σαν εκείνον γύρω απ΄ τις ξύλινες καρέκλες – επανάσταση στα δέκατα έκτα (να ξεφύγω δεν μπορούσα καθώς γύριζα απ΄ την Προύσα)

Advertisements