Στην παραγωγή, στην παραγωγή παλεύοντας τ’ απίθανο όπως έγραφε ο Ελύτης για το αδοκίμαστο.

Τα ξέφτια των καπνισμένων χειλιών σου μπαλώνω, μ΄ έναν πυρήνα ανέστιο μονωμένο να δείχνει πάντα τον Βορρά σου.

Έξω από δω αρχίζει ο κόσμος.

Οι διακόπτες που ανάβουν και σβήνουν πραγματικότητες.

Εγκυ-μενόντα λόγια.

Περι-παθούσες οι ανάσες.

Και μετά πιο αργά, πιο αργά, πια αργά.

Και βλέπω τις ρόδες να πετάνε πάνω από την άσφαλτο και τα φώτα που σχηματίζουν τεράστια φωτεινά ομι-χ-λώντα Χ.

Ο κάμπος απλώνει τα χιλιόμετρα μεταξύ μας.

Επιμένω στα ρήματα.

Και κείνες οι ώρες, ναι εκείνες οι ώρες.

Πως φαίνονται λεπτά και ημέρες μαζί.

Ο κόσμος.

Μας

Μένει

Απ’ αλλού φερμένος.

 

 

 

 

Advertisements