dscn2740.jpg

Στη φωτιά σαν μέσο.Τα χέρια να κοκκινήσουν μέχρι τις αρχές των καρπών.Στο νερό σαν βοήθεια.Τα πόδια να βραχούν μέχρι τους λευκούς αστραγάλους.Κι ένας μικρός πυρήνας ανέστιος θα εξακολουθεί να φέρεται.Με ποιο χέρι να δεσμεύσω την εικόνα σου.Να την κάνω μικρή, πορτοκαλί και εύφλεκτη.Μια θάλασσα στιγμών, πώς να προλάβεις να τις αφήσεις πίσω;Ανόμοιό μου αερικό, αιώνιος της χαρμολύπης ακόλουθος.

Και μιας που τελειώνουν κι οι χρόνοι, τι θα έλεγες για μια συνάντηση;

Των αιώνιων;

Της άλγεβρας και της γεωμετρίας.

Της φωτιάς και του νερού.

Ανοίγω, μάτια μου, ανοίγω.

Advertisements