dscn2464.jpg

Είναι κάτι λάστιχα που αποκτούν προσωπικότητα στις πιο σκοτεινές στροφές.

Κάτι φωνές που ραγίζουν άμα τα τραγούδια τους χωρέσουν παραπάνω νόστο.

Κάτι πρόσωπα που λευκαίνουν με τον ήλιο.

Έχω όλα μου τα υγρά ετοιμοπόλεμα για αυτά τα λάστιχα.

Τις αφές μου μαλακές για αυτές τις φωνές.

Τα μάτια μου στραμμένα για εκείνα τα πρόσωπα.

Μ’ έμαθες κάποτε να ενώνομαι, μου είπες.

Η ανάγκη της ολότητας δημιουργεί την παρουσία.

Μα πώς ξύπνησα εδώ;

Και γύρω τριγύρω, γριές μοιρολογούν την νύχτα, ανάμεσα από πέτρες καπνισμένες, το φεγγάρι κρύβεται κι η υγρασία μαζεύεται στα δάχτυλα.

Θέλεις;

Advertisements