dscn2174.jpg

Στριμώχνει στη γωνία ένα μπλε ξημέρωμα.

Οι δρόμοι γυρίζουν, γυρίζουν.

Φτύνουν φωνές παραμορφωτικές τα ηχεία.

Και τα νερά παραμένουν αδιάφανα.

Πως είναι, πως είναι να μην σε κουράζει η νύχτα;

Να ‘χεις ένα στόμα φρέσκο από γραμμές που γυρίζουν προς τα κάτω, άδειο κι από χαμόγελα.

Έλα, σου λέει.

Στην μπλε σκοτεινιά του.

Και σπρώχνει το φως, γεμίζει τους δρόμους, μπουκώνει τα ηχεία.

Μα τα νερά, παραμένουν αδιάφανα.

Κι εσύ παρα-μένεις στην πιο ακούραστη νύχτα ακροβάτης.

Και εκλιπαρείς να σε κοιτάξουν καλύτερα.

Advertisements