dscn1953.jpg

Όταν ο χρόνος βαραίνει γύρω απ’ τα μάτια, αλλάζω κεφάλι.

Το περιφέρω νύχτες κυρίως.

Το ακουμπάω σε ρίζες λαιμών.

Τις πιο πολλές φορές δεν ταιριάζει.

Μα συνεχίζω να το αλλάζω, να το ταξιδεύω.

Έχω ένα κεφάλι γεμάτο φωνές.

Πάνε χρόνια που δεν με ανησυχεί η ολότητά τους.

Τελευταία αλλάζω και χροιά.

Σκουραίνω, βαθαίνω, μακραίνω.

Μια μέρα σαν κι αυτή χρόνια μετά θα ανοίξω την πόρτα και θα μετρήσω την άσφαλτο. 

Και τότε πια η χροιά θα είναι αλλιώτικη, το κεφάλι πιο γερτό.

 Δεν θα διαβάζω καταραμένους ποιητές, δεν θα ακουμπάω σε λόγια αλκοολικά, δεν θα υγραίνω.

Δεν θα είμαι πια.

Δεν θα είμαι πια έτσι.

Advertisements