dscn2364.jpg

Με τα γραμματάκια της γραφομηχανής πώς να προσθέσεις και μετά να αφαιρέσεις τις παρορμήσεις; Είναι κείνες που σε σπρώχνουν να κλέβεις αφές από τον διπλανό μακρινό ένοικο της μπάρας και σαν σε καταλάβει τον κοιτάς με νάζι, να σε συγχωρέσει, να νομίσει πως λάθεψε που σε μέτρησε για κανέναν έχοντα ανάγκη . Έχει ένα τόσο γκρίζο φως και το κρύο αυξομειώνεται. Όλα τα μέτρησα, αλήθεια. Τα υπολόγισα με δάχτυλα μουδιασμένα μετά έσκισα τα φύλλα μετά έκαψα τα ρημάδια τους. Και μετά ήρθε πάλι η μυρωδιά του πρωινού να γυρνάω σπίτι και να τραγουδάω με φωνή να σπάει στα θολά μου τζάμια. Παρατηρείς τον ενικό; Ακούς τις καταλήξεις; Πιάνεις τους παρελθοντικούς χρόνους; Όλα στον αόριστο όλα στον ενικό. Και θαρρείς τι; Πως άμα ήταν στον παρατατικό θα μέτραγε πιο λίγο; Ξαναβάλτα κάτω, ξαναμέτρα τα. Και τώρα θα δεις που τα γραμματάκια της γραφομηχανής θα ξεράσουν την μελανοταινία.

Την επόμενη φορά που θα σε δω διπλανέ, μακρινέ μου ένοικε θα σε ξεγελάσω με ένα κερασμένο ουίσκι έτσι ώστε να αφήσεις τα χέρια μου να μυρίσουν απ’ το λαιμό σου την ώρα που θα ψιθυρίζω πως καθένας είναι μια πληγή, μια πηγή. 

«Μέσα στη θάλασσα» Αγγελάκας – Βελιώτης

Advertisements