Είναι αργά και δεν υπάρχουν αντοχές να το μετρήσω Το πόσο του Δεν φτάνουν οι ώρες, οι μέρες και πάνω απ’ όλα οι νύχτες Vertigo έγραφα παλιά και τώρα ζω Πλησιάζει μια αλλαγή του χρόνου ακόμα πιο κοντά στο τέλος της γονιμότητας Συνεχίζω να περπατώ όπως μου μάθανε και να πετάω όπως έμαθα μόνη μου Ξανά θα χρειαστείς τις σημειώσεις σου για να με νιώσεις μα τους έβαλα οξύ και δεν διακρίνονται Και είμαι πια και σίγουρη πως δεν θα τις ψάξεις επισταμένα Δεν θέλω πια να βλέπω να ακούω να πιάνω μόνο αντέχω και να μυρίζω Θέλω να φωνάξω παρηγόρα με μα το βουλώνω ακόμα πιο επισταμένα Είμαι τόσο διπλωμένη ο αυχένας αρνείται να χαλαρώσει τους ιμάντες που τον κρατάνε

Φωσφορικά απομεινάρια αλκοολισμένα λόγια εικονικά χάδια.

 Θα σε ήθελα, αλήθεια.

arithmos leksewn:129

arithmos paralogou:129

arithmos anagkhs:129

arithmos anaireshs:129

aritmos xrwmatwn:129

arithmos monos:system fail down try again later

Advertisements