Δεκέμβριος 2007


dscn2528.jpg

Παραμονή της γιορτής και μια φρίκη ανασαίνει πολύ κοντά. Έχω ψυχές τριγύρω, έχω δώρα αλκοολικά και ουσιακά. Έλα να μας βρεις θα ‘μαστε λίγοι.

Θα ΄μαστε οι λίγοι, οι εκλεκτοί κι οι τυχεροί Γιάννη μου.

Και κάπως έτσι έγινε κι η φρίκη αποτραβήχτηκε μέχρι την πρώτη του χρόνου. Κι εκεί κατά τις έξι το ξημέρωμα ανέβασα φωνή. 

Πώς να ημερέψει ο νους μ’ ένα σεντόνι 

Μόλις ξημέρωσε κάτι ρόδες με πήγαν γλυκά για ύπνο. 

Και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί.   

Δέκα άνθρωποι αγκαλιάσαν. Ευχαριστώ ρε.

Φιλώ σας,  

Στον Πυρήνα, Μιχαλακοπούλου και Διοχάρους, έχουμε πάρτυ εδώ, έχουμε πάρτυ.

Και πες μου χρόνια καλά, την Κυριακή, που οι χειμώνες γυρνάν στο 27.

Ησυχία. Κρύο. Που είσαι; Ξέρεις που είσαι; Μυρίζει εδώ. Κι από μακριά κάτι λυγμοί. Θαμμένοι όμως, ήσυχοι. Μη φοβάσαι παιδάκι μου, εγώ θα έρχομαι κάθε μέρα, να μην είσαι μόνο σου, να μη σε τρομάζει το σκοτάδι. Μα έχει σκοτάδι; Δεν μπορείς να μιλήσεις, ξέρεις που είσαι; Πολύ κρύο, τρυπάει τους κροτάφους μια υγρασία. Ένα πανί, νιώθεις ένα πανί στο πρόσωπο. Τα χέρια σου δεν κουνιούνται, δεν πονάνε μα έχουν ξεραμένες γρατζουνιές στα ανάποδα της παλάμης. Αχ παιδάκι μου, αστέρι μου που πήγες; Που πήγες ξέρεις; Σε σφίγγει στο λαιμό μια γραβάτα ποιος σε στόλισε με γραβάτα; Κάτι περίεργο συμβαίνει με το κορμί σου. Ακίνητο, δεν σε πονάει. Ο αέρας, ποιος αέρας; Πνιγηρά είναι. Οι ήσυχοι λυγμοί συνεχίζουν να δοξολογάνε. Ακούγεται και μια πνιγμένη μουσική, σαν παιδικό παιχνίδι ταραραν ταραν ταταν. Που είσαι ξέρεις; Αγόρι μου εσύ, μη μου φοβάσαι, καμάρι μου δεν θα σε αφήσω μόνο. Το πανί στο πρόσωπο κανονικά θα εμπόδιζε την ανάσα. Ποια ανάσα; Κάτι παράξενο συμβαίνει με το κορμί σου. Ακέραιο μέχρι τον θώρακα, μέχρι το λαιμό. Και μετά κάτι παράξενο εκεί. Το πανί, το πανί. Και τα χέρια με τις ξεραμένες γρατζουνιές, το στήθος σαν αποσυναρμολογημένο. Τα πόδια σου είναι εντάξει όμως. Αγόρι μου, παιδί μου, παιδί μου που πήγες; Που πήγες; Που είσαι ξέρεις; Μα να, αν θες, θα δώσεις μια και θα σηκωθείς, τα πόδια σου είναι εντάξει, μόνο ένα κρύο, μια ησυχία. Κι εκείνη η μουσική, το ακκορντεόν να παίζει παιδικά, ταραραν ταραν ταταν το προσπαθείς, δεν έχεις ανάσα αλλά το προσπαθείς, εκείνο το πανί να διώξεις απ’ το πρόσωπο. Παιδί μου, παιδί μου, παιδάκι μου που πήγες; Που πήγες και μ’ άφησες;

Μάνα;

Δε με βλέπεις που ξανάρθα;

 And now that, that is all over
All we’ve got is the silence
In the deathcar, we’re alive
So come on mandolins, play

Είναι αργά και δεν υπάρχουν αντοχές να το μετρήσω Το πόσο του Δεν φτάνουν οι ώρες, οι μέρες και πάνω απ’ όλα οι νύχτες Vertigo έγραφα παλιά και τώρα ζω Πλησιάζει μια αλλαγή του χρόνου ακόμα πιο κοντά στο τέλος της γονιμότητας Συνεχίζω να περπατώ όπως μου μάθανε και να πετάω όπως έμαθα μόνη μου Ξανά θα χρειαστείς τις σημειώσεις σου για να με νιώσεις μα τους έβαλα οξύ και δεν διακρίνονται Και είμαι πια και σίγουρη πως δεν θα τις ψάξεις επισταμένα Δεν θέλω πια να βλέπω να ακούω να πιάνω μόνο αντέχω και να μυρίζω Θέλω να φωνάξω παρηγόρα με μα το βουλώνω ακόμα πιο επισταμένα Είμαι τόσο διπλωμένη ο αυχένας αρνείται να χαλαρώσει τους ιμάντες που τον κρατάνε

Φωσφορικά απομεινάρια αλκοολισμένα λόγια εικονικά χάδια.

 Θα σε ήθελα, αλήθεια.

arithmos leksewn:129

arithmos paralogou:129

arithmos anagkhs:129

arithmos anaireshs:129

aritmos xrwmatwn:129

arithmos monos:system fail down try again later