image0214.jpg

Δύσκολη αφαίρεση.

Τζάμια στολισμένα με ξεραμένες σταγόνες.

Φύλλα προς το κίτρινο τιμούν τις εποχές.

Που μόνο εκείνα θυμούνται.

Εσύ άκουσες πως δυσκολεύεσαι να γελάσεις;

Εγώ άκουσα μόνο τον απαλό ήχο του μέσου στο δείγμα. 

Κάτι ώρες σαν κι αυτές προτιμώ να χαμογελάω.

Παρατηρώ πως οι σταγόνες τρίβονται και σβήνουν.

Σαν τον απαλό ήχο. 

Του μέσου στο δείγμα.

Της μελάνης στο χαρτί. 

Ο ειδικός και το συνταγολόγιό του. 

Εγώ και η αιώνια ζάλη μου. 

Εσύ άκουσες πως δυσκολεύεσαι να ακούσεις; 

Άσε με να διαλέξω την τελευταία εικόνα μου. 

Τον ήχο μου τον καθόρισες έτσι κι αλλιώς. 

Περπατώ και γέρνω το κεφάλι στο πλάι σαν τα σκυλιά που ακούνε μια φωνή μακρινή και γνώριμη, οι σταγόνες στάζουν μέσα απ΄ το ανοιχτό στο στήθος φουστάνι, έβαλα κόκκινα και σήμερα και αιώνια ζαλίζομαι. Γιατί

είναι ένα αργό,

             ένα αργό είναι τραίνο,

                                 στην κορυφογραμμή.

Advertisements