dscn2107.jpg

Για τοιμάσου ψυχή μου, για ζώσου. Στήσαν τα ατσαλένια μάτια τους στους δρόμους μας, στους γκρίζους μας νόμους. Και κει που πριν κάτι κορμιά στριμωχνόντουσαν να φιληθούν με τη βία στις γωνιές, τώρα τα ατσαλένα μάτια και τα πλαστικά χέρια θα τα χωρίζουν. Θυμάσαι ψυχή μου κείνο το βράδυ που σε κολλήσαν σ’ έναν τοίχο της Καλλιδρομίου να σε ρωτάνε άγρια από που είσαι και αν έχεις ταυτότητα; Κι εσύ ξεδίπλωσες τα μέτρα σου και είπες γελαστά πως είναι χρόνια που την ψάχνεις; Θυμάσαι τα γέλια που έσκαγα κελαρυστά, σαν μου αράδιαζες τις λέξεις σου κι εκείνες πέφταν λαμπερά στρογγυλές στο λερωμένο από σημάδια μπουκαλιών γραφείο σου; Τώρα δεν μπορώ να γελάσω πια, βλέπεις θεσμοθετήθηκε το ατσαλένιο μάτι και είναι τόσα χρόνια που ‘χω να σε δω που δεν θα ξέρω πότε θα σε κολλήσουν σε κάποιο άλλο τοίχο.

                           dscn1948.jpg

Γι’ αυτό σου τραγουδάω ψυχή μου, γέλα με τον σκύλο που αράζει και γλείφεται πάνω σε λέξεις και μη μου παραξηγιέσαι εγώ ακόμα σιγογελάω σαν ακούω το «παραπονιάρικό μου».

Σήμερα δεν διαμορφώνω τίποτα, σήμερα δεν χαιδεύω λέξεις, σήμερα μόνο γυαλίζω.

Τα μαλλιά και τα νύχια μου.

Τα όπλα μου.

Ζώσου ντε..

μας περιμένει ο τοίχος.

Advertisements