img_1705.jpg

Είχε που λες μάτια μου,

ένα φεγγάρι παγωμένο γύρω- γύρω και κάτι σύννεφα ίσα να το κρατάνε στη σωστή θερμοκρασία.

Το σπίτι μετά από μια δόνηση τράβαγε όσο να πεις το βλέμμα.

Τι λες;

Πως και δεν βρέθηκε κανείς να το μετακινήσει μες στο χρόνο,

να το πάει μπρος σ’ έναν καινούριο χειμώνα,

να το ξεπλύνει απ’ την σκόνη της δόνησης;

Αχ μωρέ ψυχή μου,

είναι επικίνδυνα πράγματα αυτά τι θαρρείς; 

Λειψοί οι άνθρωποι, λοιψές και οι επιθυμίες τους.

Advertisements