Σειρές της γραφομηχανής

               περιθώρια λαθών στατιστικών και όχι

ένας έντονος χορός στα δυό μόνο “και μη σε νοιάζει πια για μένα” κι ένα τσάκισμα στη φωνή θα ‘ναι απ’ τα τραγούδια ή απ’ τα καπνά που να σε γράψω με κεφαλαία ψυχή μου πες μου, που να σε φωτίσω με νέον λάμψεις να μου καμαρώνεις από ψηλά κρεμάμενος κι απ’ τα χρόνια θαμπωμένος να σου παράγω κρότους, άκρες από μεταξωτές κορδέλες και στιχάκια καρφωμένα στις άκρες των χειλιών “και μη σε νοιάζει πια για μένα” ήχοι και φωνές λίγο μόνο μουντές μέσα σ’ έναν καπνό πράσινο κοίτα, άλλαξα χρώμα ξανά και σε θυμάμαι αλήθεια, λίγο δύσκολα πια αλλά σε θυμάμαι όχι ξεχωριστά τα κομμάτια σου αλλά ούτε και όλον και μόνο μπροστά στην μάντρα σου δυο μισά λυγισμένα να γελάμε, να γελάμε έλα χόρεψέ μου, ψυχή μου να φωτίσει ένας κόσμος αλύγιστος

μέσα σ’ ένα καπνό πράσινο

                 περιθώρια λαθών

αχ είναι κάτι ξημερώματα που με θλίβουν τα ξερά σου κομμάτια τα κλεισμένα σε φάκελο

και γίνομαι ξανά η συγνώμη η ατομική σου

Advertisements