347.jpg

Αναιμικές σταγόνες στο τζάμι καθώς τρώω λερωμένη άσφαλτο.

Μετά, κουβέρτα, σεντόνι, το παράθυρο ανοιχτό να κάθεται μια υγρασία στους ώμους, στα μαλλιά μου.

Έχω μέρη πάνω μου που δεν τα ‘χει δει ποτέ το φως.

Κι είναι σκοτεινά λευκά.

Δύσκολη εγκυμοσύνη.

Μια βροχή ζορίζεται να στάξει.

Κάνε με να βρέξω,

 κάνε να μην κολλάν τα χέρια μου στους κροτάφους σου. 

Απόψε ξαπλώνω χωρίς ντροπές,

χωρίς υφάσματα.

Να νιώσω πως βρέχει μετά από καιρό.

Πως επιτέλους βρέχω.

Βάλε τα δάχτυλά σου, βρέχω.

Advertisements