dscn0135.jpg

Σ’ ένα παλιό κουτί, στην μέσα μεριά του έτσι που να μην το βλέπεις σαν τ’ ανοίγεις με την πρώτη. Είναι ακούραστο, έτοιμο να ανέβει όλα τα πέτρινα πεζούλια, όλα τα σκουριασμένα κάγκελα. Εκείνο βλέπει εκεί που εσύ νυστάζεις. Και ξέρει πως ανάμεσα στα ίδια κάγκελα υπάρχει μια σελήνη ενός τετάρτου. Κράτα το ρυθμό σου λέει. Ένα δύο ένα δύο ένα στ΄ αριστερό ένα ένα.

Σε κουράσαν θα του πεις οι παρελάσεις; Θα σου γελάσει τσιριχτά. Αφού το ξέρει πως δεν μπορείς χωρίς την έκθεση αυτή.

Τα πέτρινα σκασμένα πεζούλια, τα σκουριασμένα τόπους-τόπους κάγκελα.

Συμφωνίες εν βρασμώ διοξειδίου

Σελήνη σε ρυθμό ενός τετάρτου αν υπάρχει;

Ρωτάει, ρωτάει αν θα σου πάρει καιρό ακόμα να το δεις σκαλισμένο στην μέσα μεριά του , να ακολουθήσεις το χάρτη στην μέσα μεριά των γοφών του.

Κι επιμένει να γελάει τσιριχτά, να φτύνει τα κουκούτσια της αιθάλης και να μετράει με τα δάχτυλα των χεριών/ Ένα δύο ένα δύο ένα στ΄ αριστερό ένα ένα.

Αμυδρά η μουσική κάτι σκοτεινό ζήταγες και θα σου στείλω μια σελήνη ενός τετάρτου

Ανοίγουν οι οδοί μωρό μου. Ανοίγουν.

Advertisements