dscn0210.jpg

Αυτά τα χέρια είναι τα δικά σου, ή μήπως τα δικά μου;Θλίψη, αληθινή θλίψη. Τα χέρια που σταύρωσαν ονόματα, δίπλωσαν ψηφοδέλτιο και το ρίξαν. Κατά συνείδηση είπες; Ποια συνείδηση; Στη Μυρσίνη από την A.V. είπα πως είμαστε η γενιά των 700 ευρώ και του δε βαριέσαι τίποτα δεν αλλάζει.Και ναι η αφέλειά μου χτες έλεγε πως κάτι θ΄ αλλάξει δεν μπορεί. Και κατά τις 11 έριξα μια μούντζα στην οθόνη όπου ανθρωπάρια, αυτό-αποκαλούμενα δημοσιογραφικά λειτουργήματα δεν κρύβαν την οργή ή τη χαρά τους με τίποτα.

Αισχύνη, αιδώς, αίσθημα δικαίου, μας λέγανε.

Καταταγείτε εθελοντές, μας λέγανε.

Μπερδεύονται στα χέρια μου αυτά που μας μαθαίναν στα Αρχαία με αυτά που μας μάθαινε ο Αστερίξ, με τις στάχτες και την ειδοποίηση σύνταξης της γιαγιάς μου, ενενήντα δυό χρονών και διακοσίων πενήντα ευρώ για δυο χέρια που σκάψαν χωράφια της ορεινής Κορινθίας, την ειδοποίηση για την απόδοση φόρου τη δική μου με την αναφορά του αστυνομικού οργάνου της τάξεως και της ασφαλείας που με δικάζει, τις σημαίες και τα πλαστικά χεράκια που βαράνε αλύπητα.

Αποποινικοποιήστε ό, τι έχετε ευχαρίστηση γιατί δεν βγαίνει παρακάτω κατά πως φαίνεται.

Δε μου λέει τίποτα η άνοδος κομμάτων της Αριστεράς που πιπιλίζαν όλη νύχτα λες κι έτσι αποσβένεται η ευθύνη. Δε μου λέει τίποτα το 26% της αποχής, το μεγαλύτερο κατά πως ξανά- πιπιλίζαν.

 “Καμιά πρόοδος απ’ το πρωί. Όλα στάσιμα, όλα νεκρά. Καμιά κίνηση στους δρόμους χωρίς να ΄ναι Κυριακή. Αυτό που συμβαίνει είναι εξωφρενικό. Καμιά δικαιολογία γι’ αυτά, γι΄αυτό.” Έτσι έλεγε ο Βαλαωρίτης και αλήθεια τι να λέει σήμερα ο Βαλαωρίτης;

Πριν λίγο καιρό με ρωτήσαν γιατί επιμένω να βλέπω όλες αυτές τις εικόνες που με θλίβουν, με ρωτήσαν γιατί ντρέπομαι που έχω αυτή την υπηκοότητα, με ρωτήσαν γιατί δεν καταλαβαίνω επιτέλους.

Ντρέπομαι. Βαθιά. Οι γεννήτορες μου είπαν πως δεν πρέπει να είμαι έτσι, γιατί οι εκλογές είναι ένα πανηγύρι. Κι εγώ λέω πως έτσι όπως κατάντησαν τις εκλογές οι προηγούμενες κι έτσι όπως συντηρούν το μύθο οι τωρινές γενιές, ναι, αλήθεια, είναι ένα πανηγύρι.

Αλλά ποτέ δεν ήθελα να παίρνω μάτι το σώου των τεράτων.

Στο τσίρκο ετούτο θα προτιμούσα μια μπουκάλα νιτρο-μορς.

Γι΄ αυτό σου λέω, τα χεράκια σου μωρό μου, τα χεράκια σου, αν δεν μπορείς να τα κάνεις κάτι άλλο τουλάχιστον πάρε αγκαλιά κανένα μικρό, να το παρηγορήσεις, σώπα μικρό μου σώπα κι άκουσε κάποιο μινόρε της αυγής στον κόσμο που ΄ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό και τόση ερημιά, τόση ερημιά , τόσα άστρα κι εγώ να λιμοκτονώ.

Φωνάζω τους ποιητές, μ΄ακούς;

Λες να ‘ναι απλά νωρίς;

Advertisements