39.jpg39.jpg

 

Μένω να χαζεύω ανάμεσα απ’ τα ψηλά παγωμένα ποτήρια, την μπάντα επί σκηνής. Είναι Κυριακή, απλώνονται μπροστά μου όλου του χειμώνα οι Κυριακές, όλου του χειμώνα οι μπάντες.Και στους μονούς αριθμούς πέφτουν βαριά οι Κυριακές.Αλλάζω χρώμα, σκουραίνω και γίνομαι ξανά, λίγο μωβ.Ψάχνω τα γραμμένα μου, κενές σελίδες από το τέλος Αυγούστου, μόνο φωτογραφίες, φωτογραφίες σαν να μη μου αρέσουν πια οι λέξεις, μόνο εικόνες. Και μυρωδιές.Αρρωστιάρικος αέρας, δανείζομαι τσιγάρα και ξυπνάω το πρωί βήχοντας.Η μαύρη άνοιξη του Μίλλερ, μου κάνει παρέα για λίγα βράδια.Είχα κάποτε ένα μεγάλο αδερφό, μια φιγούρα αέρινη που χάθηκε στα χρόνια κι αν δεν μεσολαβήσουν θάνατοι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ.Σαν να μην έχουν πια ανάγκη τα μάτια, μόνο τα δάχτυλα να τρέμουν λίγο στις δυνατές λαβές.Σ’ έπιασα ξαφνικά, ένας άγνωστος, με μάτια θαμπά, το νιώθεις σου είπα, το νιώθεις, αυτό είναι ζωή ρε, αυτό είναι αλήθεια.Κατσουφιάζω, μια βαθιά ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια.Το μέτρο μου είναι να θέλω να σου μιλήσω. Να σου λέω ιστορίες. Κι ας μη με πιστεύεις πια.

Νήματα οι καθημερινότητές μας, γκρίζες φιγούρες, χορεύουν με την απόγνωση των μονών αριθμών.

.

Καμιά φορά με κουράζει η παρατήρηση του έξω, από ψηλά.

Καμιά φορά οι φωνές από μέσα κάνουν ησυχία.

Και το ντο, που σου ‘λεγα και κορόιδευες ακούγεται απειλητικό.

Απ-ευθύνομαι/

Απ-οχωρίζομαι/

Απ–ομακρύνομαι/

Απ-οφεύγω;

Άσε με να παίξω με τα χέρια σου. 

εικόνα μου που είδε ο deuced σε ένα live του marquee

Advertisements