image0162.jpg

Πριν μήνες, περπάτησα στους δρόμους της Βενετίας. Ιδρώσαν μάτια και δάχτυλα, πήρα ανάσα, βαθιά απ’ τα κανάλια, μια υγρασία να μερώσει τις ορμές, τις εκκρίσεις. Ο άνθρωπος με τα σγουρά, μαύρα μαλλιά, που σπούδαζε την τέχνη με κέρασε μια βότκα και μου μίλησε για την πόλη του, μου ‘πε πως κάνεις τον νου αέρα, να καθίζει από βράχο σε βράχο, να μην τον μετράει, μόνο να τον ξεκουράζει. Μετά με ρώτησε αν στη χώρα μου αγκαλιάζουμε τα δέντρα καμιά φορά. Και του γέλασα. Η ανάσα του μου ζάλισε τις άκρες των μαλλιών σαν απομακρύνθηκε.

image0035.jpg

Ένα απ’ τα επόμενα πρωινά εκείνης της πόλης σε κάποιο στενό κλεισμένο με μια βαριά, ξύλινη χαραγμένη πόρτα με κοίταξε ένα θηρίο κίτρινο, που γεννιόταν από ένα ακόμα πιο κίτρινο δέντρο. Με κέρασε ένα τσιγάρο και μου είπε πως κάποτε άκουσε πως υπάρχουν και κίτρινα φεγγάρια. Με ρώτησε αν  στη χώρα μου, φιλήσαμε ποτέ, τόσο κίτρινα λουλούδια. Του γέλασα. Η ανάσα του μου ζάλισε τους αδένες στο πλάι του λαιμού. Μύριζε θειάφι και γλυκά βότανα.

image0151.jpg

Στην Πάδοβα, ζαλίστηκα ελαφρά με ένα σκούρο κόκκινο κρασί. Και μου φάνηκε πως μου μίλησε ένας φόβος σαν άνθρωπος, κίτρινος κι αυτός. Μα καθώς είχα πάντα σχέσεις πάθους με το μωβ, κατάλαβα πως δεν είναι ανάγκη να τρομάξω. Βλέπεις, ετούτος είχε γύρω του μωβ αστέρια. Νομίζω πως με ρώτησε αν βάζουμε ποτέ στη χώρα μου, χόρτα να στολίζουν τα μαξιλάρια μας και να μας μυρίζουν τα δάχτυλα καθώς τα αγκαλιάζουμε τις νύχτες. Του γέλασα. Η ανάσα του μου ζάλισε τα μάτια, έκαιγε απόμακρα, γεύση από στάχτη χορταριών.

image0216.jpg

Και μετά γύρισα στο κέντρο της πόλης αυτής που είναι όμορφη μόνο τις νύχτες. Και κάπου πίσω από μια αποθήκη στη ζώνη που μόλις σκοτεινιάζει βγαίνουν τσάρκες αγόρια και κορίτσια είδα όλον μου τον χρόνο μαζεμένο.

Το ποσοστό.

Θα είναι ακόμα εκεί.

Τυπωμένο.

Μικρή, μαύρη, πλάγια γραμματοσειρά.

Χάρισέ μου την λήξη.

Είναι που χτες κάποιος μου ζήτησε να μην εξαφανιστώ και πάλι, είναι που χτες είδα όλα τα μαύρα ρούχα να στέκονται αμήχανα οργισμένα σε μια πλατεία, είναι που χτες ήθελα να γράψω ένα παραμύθι για τη γενιά μου, είναι που χτες αποφάσισα να ξαναδώ φωτογραφίες που τράβηξα μέσα σε αυτούς τους μήνες, είναι που χτες ήπια αποστάγματα Κρήτης και ασφυκτιούσαν υγρά στις κόχες.

Advertisements