Ο στίχος που μου έδωσες Miss μου,

Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.

Μα το ξέρω πως όσο έντρομα κι αν κοιτάω το επερχόμενο, πάλι θα ξεσκονίσω τις πιο γυαλιστερές μου φορεσιές, θα βάψω τα μάτια και τα νύχια μου και θα ‘ρθω. Θα ‘ρθω να σε βρω, να σ’ αφήσω να στεγνώσεις στον ώμο μου, να σε σφίξω με τις γάμπες δυνατές. Κι αν ανοίξουν κάτι παλιές γρατζουνιές, στο λέω αλήθεια, θα με νοιάξει μόνο λίγο. Ίσα μέχρι να φωτίσει έξω για να βλέπω καλά το δρόμο. 

Ένας στίχος της Αρετούσας, από τον Ερωτόκριτο του Κορνάρου,

Mα όλα για μένα εσφάλασι, και πάσιν άνω-κάτω, για με ξαναγεννήθηκεν η Φύση των πραμάτω‘.

Η φράση που μου έδωσες,

Γεννήθηκα για να είμαι κι όχι για να γίνω

Μάτια μου γεννήθηκες για να ορίσεις έναν κόσμο. Για να προλάβεις να τα κάνεις όλα. Οι μεταμορφώσεις είναι ανάγκη εσωτερική και χωρίς ετούτες πως θα πετάξεις;

Η φράση η δική μου,

Την ερημιά την ανεξάρτητη των προθέσεων

Καταδίκη να ερμηνεύεις

Ας συμβάλλει όποιος θέλει σε τούτο το παιχνιδάκι.Από μένα παίρνει την δεύτερη και την τέταρτη φράση και τρία φιλιά για τον δρόμο.

Advertisements