Πόσο μένεις ακόμα εδώ; Είναι η ερώτηση που ακούω συνέχεια. Και αυθόρμητα μου ‘ρχεται να απαντήσω, δεν μένω εδώ, έχω φύγει. Μα τότε θα πρέπει να εξηγήσω και δεν έχω τις αντοχές.

Πάλι μύρισα φλόγες χτες. Ναι, σε μέρη που είναι πάρκα ρε, πάρκα, έλεος!

Πάλι άκουσα δηλώσεις περί ελληνικής αστυνομίας και πόσο κοντά στέκεται στον Έλληνα πολίτη. Ναι, είναι τόσο κοντά που νιώθω την ανάσα της στην πλάτη μου, μην πω και πιο χαμηλά.

Πάλι ενημερώθηκα πως το δικαστήριο θα γίνει σε περίπου ένα χρόνο. Μας μήνυσαν για 4 αδικήματα. Και όλα αυτά γιατί αφελώς επιμέναμε πως το δικαίωμα του πεζού στο πεζοδρόμιο είναι αναφαίρετο και τουλάχιστον αυτονόητο. Δεν θέλω να πω παραπάνω πράγματα για αυτήν την ιστορία. Έχει κυκλοφορήσει αρκετά, τόσο από τον Τάσο, όσο και από αυθόρμητες κινήσεις συμπαράστασης από άλλους ανθρώπους του διαδικτύου. Ούτε για τον επικίνδυνο τρελό που απαιτεί την δική του δικαιοσύνη η οποία φυσικά σημαίνει απλώς πως θέλει να του πληρώσουμε τις μισές δόσεις του τζιπ του και οι αρχές αυτού του τόπου φαίνεται να συμφωνούν μαζί του. Ούτε για το υπεύθυνο όργανο της ΕΛ.ΑΣ., που ρίχνοντας μια ματιά στα μαλλιά και στα ρούχα μας αποφάσισε πως είμαστε βάνδαλοι και χουλιγκάνια και αφού μας έβαλε δυο φορές στα κρατητήρια (a propos, τα κρατητήρια του συγκεκριμένου Α.Τ. είναι μια κούκλα σου λέω! ), συνέταξε μια αναφορά που μας καταδίκαζε με το που θα πατούσαμε πόδι στο δικαστήριο. Και που ποιος μπορεί να με πείσει πως αν του κάνω καταγγελία στο Υπουργείο, θα βρω το δίκιο μου; Θέλω μόνο να σκέφτομαι πως υπάρχει τουλάχιστον μια ελπίδα, αν κρίνω από τους street panthers, την δικηγορική εταιρεία που μας ανέλαβε δωρεάν και είναι τόσο εξοργισμένη με αυτό που θέλει να το φτάσει μέχρι το ευρωπαϊκό δικαστήριο, τους υπόλοιπους γνωστούς και μη, που θέλουν να έρθουν μάρτυρες στη δίκη και τον Gazi που έγραψε ένα άρθρο στα Νέα και μας άφησε να πούμε την ιστορία μας στην εκπομπή του στο κρατικό ραδιόφωνο.Κάποτε πίστευα πως υπάρχουν λύσεις. Μα τώρα πια βρίσκω δύσκολο να μην επιλέξω την αυτοδικία. Και προσπαθώ να αποβάλλω τον κυνισμό μου, αλήθεια προσπαθώ. Γιατί ναι, το ξέρω εδώ και χρόνια “πως αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”, μα ο μικρόκοσμός μας είναι ανάγκη να αλλάξει. Κι αν αλλάξει ετούτος, ποιος ξέρει, μπορεί να αλλάξει και ο κόσμος μας.

Αφέλεια;

Άντε γαμήσου ρε, που θα με πεις και αφελή.

Advertisements