Έχω ένα κίτρινο χαρτί με λιγάκι τσαλακωμένες άκρες. Πάνω του είναι σημειωμένα χρόνια τα ίδια και τα ίδια. Φορές φορές του βάζω φωτιά μα μόλις αποκάμει από το γλείψιμο της φλόγας ξαναγίνεται όπως ήτανε. Με λιγάκι τσαλακωμένες άκρες.Έχω ένα άσπρο φουστάνι με μεγάλο άνοιγμα στο στήθος. Πάνω του είναι χρόνια οι ίδιοι και οι ίδιοι λεκέδες. Φορές φορές το πλένω με καυτό νερό, έτσι που να πονάν τα χέρια μου, μα εκείνο ξαναγίνεται όπως ήτανε πριν. Με λεκέδες κατά τόπους.Θα με πας μια βόλτα; Στους δρόμους της, την νύχτα, στο μπαρ που καλοκαίρι είναι άδειο. Θα μείνω ήσυχη, αρκεί να μου λες ιστορίες.Θέλω να σου χαρίσω τις γάμπες μου κι ας έχουν χρόνια τα ίδια σημάδια από μηχανές και εξατμίσεις. Τα δάχτυλά μου, τα στραβά από ασπρόμαυρα πλήκτρα και στυλό χοντρά, μισοτελειωμένα. Τα μάτια μου με μικρές μικρές ρυτίδες στα πλάγια, έτσι που να φεύγουν τα υγρά ανεμπόδιστα.Έναν κόσμο μισό και μπερδεμένο, τρία φιλιά πικρά να τα θυμάσαι και οξύ, εκκρίσεις απ’ όλες τις οπές, κάπου στο ξανάπα αυτό, θυμάσαι;Μα μέχρι τότε θα χορεύω, θα κρεμιέμαι, θα πιστεύω και θα σέρνομαι.Κι άμα σε πετύχουν τίποτα λέξεις, τσαλάκωσέ τες.

Έτσι κι αλλιώς το χαρτί θα ξαναγίνει όπως ήτανε. Με λιγάκι τσαλακωμένες άκρες.

 Θα μου πεις μια ιστορία που θα λέει για μένα όταν φοράω κόκκινα;

Advertisements