Και τώρα που ο χρόνος άπλωσε σαν δερμάτινο σχοινάκι, θυμάσαι αυτό  το σχοινάκι που έδενες τις πέτρες μου λέω, πες μου πως μαζεύεις τις άκρες του να τις ενώσεις σε έναν κάθε άλλο παρά τέλειο κύκλο. Και μετά πες μου πως ανασαλεύουν ανάμεσα απ’ τα πόδια σου στη θέα ανάμεσα απ’ τα πόδια μου. Και μετά πες μου πως σταματάει το έρημο μυαλό σου στην ίδια γαμημένη στεγνά εικόνα. Και μετά βγάλε το σκασμό. Γιατί δεν θα είσαι σε τίποτα χρήσιμος πια.

Advertisements