Λίγο πριν χαράξει στην πλατεία, με τα σκυλιά να κοιμούνται σε άδειες καρέκλες.

-Τον άκουσες τον τελευταίο δίσκο των Placebo;

-Όχι.

Μοιράστηκαν τα ακουστικά.

 I know we’re broken,

I know we’re broken.

 Κούνησαν κεφάλια στο ρυθμό.

Χαμογελάσαν.

Γελάσαν.

Μια αγκαλιά.

-Μην τραβιέσαι. Δεν το νιώθεις σωστό αυτό;

Ναι.

 Before our innocence was lost

 You were always one of those

Blessed with lucky sevens

And the voice that made me cry  

My, oh my           

Ξημέρωσε ένα  άρρωστο φως, του Αυγούστου, της γιορτής, των ανεβασμένων βαθμών. Μέσα στο αμάξι.

-Δεν σε πάω σπίτι.

Χαμογέλασε. Στο βουνό, πίσω από τους ήχους μιας λειτουργίας. Κλεμμένα, κρυφά. Φιλιά, κορμιά, ιδρώτας. Τέλος. Τσιγάρα να γδάρουν λαιμούς.

-Σταμάτα.

-Τι;

-Μην αρχίσεις να σκέφτεσαι.

 Leave me dreaming on the bed See you right back here tomorrow for the next round Keep this scene inside your head As the bruises turn to yellow The swelling goes down And if you’re ever around In the city or the suburbs of this town Be sure to come around I’ll be wallowing in sorrow Wearing a frown Like Pierrot the Clown 

Ξέρεις πως σ’ εσένα δεν χρειάζεται να εξηγήσω. 

I was alone, Falling free, Trying my best not to forget 

Advertisements