Δώσε κι εμένα ρε.. δώσε μια αργία. Να αναπνεύσω σε ένα κενό χρόνο. Και χωρίς να πρήζεται ο φάρυγγας και χωρίς να διογκώνεται ο νους. Να μη φοράω (εσώ- εξώ)ρουχα. Να σκληρύνουν μου τα πέλματα, να αλαφρύνει μου το σακίδιο. Κι εκείνα τα σημάδια που ‘χω στο μπράτσο ψηλά να γίνουν ένα με τις φακίδες που ξεπροβάλλουν σιγά σιγά όσο αψηλώνει ο ήλιος και κοντοζυγώνει ο καλόκαιρος.
Είναι απεργία μου λέγανε από παλιά οι ίδιοι που μετά δεν μου λέγανε τίποτα.
Και σε ρωτάω ψυχή μου, από πού να απεργήσω τώρα;
Άμα σε δω, θα σε δώσω εκείνο το κόκκινο λουλούδι
Εκείνο που λίγο ακόμα και θα κάνω το, τραγούδι!

Advertisements