Όταν γυρνάω στα σκοτάδια σου. Εκεί λίγο πριν το χώρισμα του αφαλού σου. Θυμάμαι όλα τα στενά που διέσχισα με μυαλό παλαβωμένο. Τρέξιμο και ιδρώτας ζεστός να παγώνει στους κροτάφους. Να προλάβω, να σε προλάβω. Με βρίσκω ξανά στην πιο έρημη γωνιά. Καλύπτω τη μέση μου με ένα κόκκινο πανί, ποτισμένο στις πιο αθώες σου εκκρίσεις. Πως μπορώ να σταματήσω την σειρά των εικόνων, που όσο με θυμάμαι τρέχει σαν τις αράδες του Εγγονόπουλου, τα χρώματα του Ίψεν, τη βία της Κέιν. Θέλω να σε τυλίξω, σαν αλυσίδα να κλείσω τα πόδια γύρω σου και μετά να τρέξω ξανά, όχι δεν θα κοιμηθώ, ούτε ένα τσιγάρο δεν θα σου χαρίσω. Με δοκίμασες, με γεύτηκες κι αυτή η πίκρα θα μείνει σ’ εκείνα τα βαθιά χωρίσματα, πίσω από τα γόνατά σου. Τα σχεδόν δυο μέτρα σου παραμένουν καψαλισμένα άραγε; Δεν ήξερες, καμώνεσαι πως δεν κατάλαβες, σου φταίγαν τα μέτρα καταστολής και αντισύλληψης και μια ζαλάδα που έχω χρόνια να την νιώσω, αγέννητό μου αγόρι επιλέγω να σε αποβάλλω. Διαλέγω το πιο σκληρό σου δημιούργημα, το σπάω σε μικρά κομμάτια γυαλιού και γελάω με αίματα στα δόντια. Γραμμένος ο οργασμός σου και ως εκ τούτου καταδικασμένος στην αφάνεια.

Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι’ αντάρα
οι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,
κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,
κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα…

– Βουίζει αυτό το φως μες στο κρανίο γεννά μια φλέβα πάνω στο μέτωπό σου και σπάει σε σταγόνες.
– Τρεις μεγάλες σταγόνες ή πέντε μικρές σχηματίζουν μια λίμνη σε μέγεθος αφαλού.Παίρνει τη μορφή της πρώτης στιγμής και τις καταπίνει.

Σκαρίμπας και Deuced

Advertisements