Έρημα σκοτάδια
κι αφού ξημερωνόσαστε
τι θέτε και πραξεύετε
του ανθρώπου μου την γνώση


Τώρα να πω ότι γύρισα; Αφού το μυαλό μου ακόμα αλλού είναι. Θα μου πεις πως πάντα κάτι ανάλογο συμβαίνει. Έχω μια κούραση σήμερα. Θα ΄ναι που σκαρφάλωσα σε ορεινή Κορινθία, εκεί έμαθα πως πραξεύομαι σημαίνει μορφώνομαι. Και σκάρωσα το παραπάνω τραγουδάκι, μέρες μετά κάπου στον Όλυμπο, που σε έβλεπα να μην στέκεις ορθός. Και σου γραψα και ρεφραινάκι και μου πες κι εσύ πως έχω οικοτεχνίες ασπίδων και κάτι για τα ακροδάχτυλά μου, πως σε οδηγούν λέει στην αλητεία. Μα πουλάκι μου τα μέσα σου πρέπει να παλέψεις και εξάλλου τα δικά μου χάδια δεν θα τα ορίσω κατά πως ζητάνε τα κορμιά των άλλων. Γράφω απλά τώρα και δεν ξεχνάω πως κάπου σε έναν γκρίζο ουρανό στην Λάρισα κατάλαβα ακόμα πιο καλά αυτό που τραγούδαγε η Τσανακλίδου “πως πάω κι αγαπάω τα πιο μεγάλα αγόρια, την πόρτα τους χτυπάω μετά κοιμάμαι χώρια”, μμμμ να ρα να να ρα να και εκκρεμούν και κάτι άλλα τραγουδάκια στο μυαλό και στα τεφτέρια μου αλλά ρε φίλε πολλά τα τσίπουρα και τα βότανα του βουνού για να ανοίξει ο λαιμός μάλλον δεν επαρκούν. Δρόσισε τα μέσα σου και θα φύγουν και τα ρίγη στο υπόσχομαι και αν αργείς όπως λες τότε θα κοιμηθείς μιαν ώρα αρχύτερα. Θα θελα να σου πω κι άλλα κι άλλα μα δεν με παίρνει ο χώρος κι ο χρόνος πάλι μετρημένος.
-Κοιμήθηκες μωρό μου;
– Όχι.
-Και τι έκανες;
-Σου τραγουδούσα σιγανά να κοιμηθείς εσύ.
Μα τι λογάκια κρατάω στο κεφάλι μου ρε φίλε, πώς να τα ξεμπερδέψω, πώς να τα βάλω σε σειρά;

Βότανα και χορταράκια
και σαράντα – δυό βαθμοί
Να τον δω ορθό να στέκεται

και τι στον κόσμο να με φοβηθεί.

Έλα ρε.. μέχρι και ρεφραίν σου καμώνω!

Advertisements