Εφτά ταινίες ε; Αυτός που νομίζει το ζήτησε.Όπως είχε ζητήσει η σπείρα ένα κείμενο με συγκεκριμένες λέξεις. Είχα πει πως δεν θα γράψω ξανά τίποτα αλυσιδωτό. Τα πράγματα είναι λίγο παράξενα τώρα τελευταία. Όμως θα το παλέψω λίγο ακόμα, λέω.
Τώρα σύμφωνα με την συνήθειά μου θα πρέπει να γράψω εννιά αλλά θα δείξει. Ούτως ή άλλως η πορεία της λίστας είναι δικό της θέμα. Ποτέ δεν κατάφερα να κατευθύνω αυτά που γράφω, μόνα τους καταλήγουν εκεί που θέλουν.
Να γράψω λοιπόν την Θέλμα και Λουίζ. Όχι γιατί είναι η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του Μπραντ Πιτ (κουτά! μα τι νομίσατε;), αλλά γιατί είναι από τις λίγες αμερικανιές που δεν έχουν χάπι (ταβόρ-λεξοτανίλ-υπνοστεντόν) εντ! Ειδικά την σκηνή που ξεκινάνε μέσα στο Τι-μπερντ την λατρεύω. Καλά και για να δικαιώσω την φήμη μου περί αίματος, σπέρματος και ιδρώτα (μη γελάσει κανείς κάποιος, κάποτε, με είχε βάλει link έτσι!) και η σκηνή που κάνουν σεξ σπάζοντας ταυτόχρονα το μισό δωμάτιο, η Ντέιβις με τον Πιτ αλλά και η σκηνή που η Σάραντον σκοτώνει στο πάρκινγκ τον επίδοξο βιαστή της Ντέιβις.
Δεύτερη γράφω την Κριστίν. Από τα λίγα βιβλία του Κινγκ που μου αρέσει η μεταφορά τους σε οθόνη. Και για τη μουσική της και για το εκπληκτικό αμάξι που λυσσάει από έρωτα για τον ιδιοκτήτη του και τρώει όποιον μπαίνει στη μέση. Και το Κριστίν δεν είναι πολύ ωραίο όνομα; (αστειάκι εσωτερικής κατανάλωσης!) Η Κριστίν είναι το σύμβολο του απελπισμένου έρωτα που καταλήγει μανία και καταστροφή.
Τρίτη χμμ… μάλλον θα έπρεπε να γράψω το Τέλος εποχής. Για την μουσική, την φωτογραφία του και τις σκιές μιας Αθήνας που αμυδρά πια εντοπίζεις. Ακόμα και ο σταθμός του Θησείου που ήταν ένα άκρως μυστηριακό μέρος, πλέον δεν αναγνωρίζεται. Και για τα λόγια του Ιονέσκο.
Και μια και έπιασα τις ελληνικές σειρά έχει η Παραγγελιά. Για όλα της. Και κυρίως για την Γώγου στην αρχή της ταινίας που ξεβάφεται και κάπου στην μέση που φωνάζει “ η ζωή μας είναι σουγιαδιές σε βρώμικα αδιέξοδα.. ”
Το Fight Club. Γιατί λατρεύω την γρηγοράδα και τα άλματά του. Και η Μάρλα θα μπορούσε να ήμουνα εγώ. Και γιατί άλλαξε μια ολόκληρη εποχή.
Το Reservoir dogs. Κυρίως για τον Mr Blonde και γιατί δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ατάκες στην αρχή περί φιλοδωρήματος. Χεχεχε! I don’t tip λέμε!
Και την Φωλιά του Κούκου. Για την τελευταία σκηνή. Και για το βλέμμα του Νίκολσον μετά το ηλεκτροσόκ.
Και φυσικά σιγά μην ήτανε μόνο εφτά. Δυο μαζεμένες, στο τέλος και χωρίς πολλές εξηγήσεις. Το Sin City και η Νεκρή Νύφη. Γιατί γουστάρω τα καταραμένα παραμύθια. Ε καλά και για τον Μίκι Ρουρκ και τη φωνή του Ντεπ αντίστοιχα.. κλείνω ματάκι!

Το κείμενο ετούτο διανθιζόταν από κάτι υπέροχες φωτογραφίες, για παράδειγμα μία με τον Mr Blonde να ρωτάει «are you gonna bark all day little doggie, or are you gonna bite?», αλλά μας έφαγε κάποιος guard.

Advertisements