Να σου τραγουδήσω λίγο να μου γελάσεις παρανοϊκά να με κρατήσεις αγκαλιά πριν ξημερώσει να σε δω να κλωτσάς το αμάξι που πάλι δεν παίρνει μπρος να μου θυμώνεις που γελάω να μεθύσεις και να σε κρατάω γερά να ζαλιστώ και να μου κρατάς τα μαλλιά πίσω να τσακωθούμε στο τηλέφωνο και να μη σου μιλάω πια να αρρωστήσεις και με το ανάποδο της παλάμης μου να δω μήπως έχεις πυρετό να κλάψω στην πιο ηλίθια σκηνή και να με κοροϊδέψεις να δοκιμάζω πάντα μπουκιές από το πιάτο σου και να μην τρώω το δικό μου να με βγάλεις φωτογραφίες ασπρόμαυρη να μου χαϊδέψεις την μέση όταν δεν σε βλέπω και να τρομάξω να σε υπερασπιστώ στους φίλους μου να με παρουσιάσεις στους δικούς σου να γράφουμε μαζί μεθυσμένοι να τρώμε σοκολάτα Ίον και να πίνουμε κόκκινο κρασί Σαντορίνης να σε μυρίζω στον αυχένα να ψευδίζεις το “ψυχή μου” να φωνάζω ότι σ’ αγαπάω στην θάλασσα να κοιμηθούμε στη σκηνή ιδρωμένοι να με πας βόλτα βράδυ στα στενά να σου δείξω το αίμα μου να βρέξω τα δάχτυλά μου στο δικό σου να πάμε στην κηδεία και να κοντεύεις να μου σπάσεις το μπράτσο από την απόγνωση να απλωθείς στην αυλή στον ήλιο Αύγουστος και να μου γκρινιάζεις που διαβάζω βλακείες και ασεβώ στο καλοκαίρι να σε στήσω στην γέφυρα του παλιού σταθμού και μετά να μη μου μιλάς εσύ να με κοιτάξεις ένα βράδυ Σεπτέμβρη παγωμένα όλα σου τα υγρά

Και χρόνια μετά αφού έχουμε πεθάνει να κάνω βόλτες έξω από το σπίτι σου και να κορνάρω.

Advertisements