Λοιπόν εγώ τώρα γύρισα από ένα χωριό κάπου στον Όλυμπο. Τέσσερις μέρες όπου έζησα πολλά. Σεισμούς, ανέμους, χιόνια, φωτιές. Και τσίπουρα. Πολλά τσίπουρα. Τι έχασα; Τον Θανάση για πέντε λεπτά. Παραλίγο και θα πίναμε τσίπουρα παρέα. Και θα τραγουδούσαμε βεβαίως. Ε ναι θα τραγουδούσαμε.
Τι άλλο έχασα; Την πραγματικότητα. Αφέθηκα στον σουρεαλισμό που ναι μεν με χαρακτήριζε αλλά τόσο πολύ; Άντε να συνεννοηθώ τώρα με τους κατοίκους της πόλης. Έχασα κάποια μέρη του κυνισμού μου. Και βρήκα ένα ποτάμι μέσα μου. Άκουσα κουβέντες για μένα που από τη μια ήταν αποθεωτικές και από την άλλη εγκυμονούσαν ένα βάραθρο.
Και έκανα την δική μου υπέρβαση. Όταν μου σφήνωσε την φυγή μου ανάμεσα στα πόδια μου γιατί λέει “ εκεί την έχω έτσι κι αλλιώς”, τον άκουσα και δεν μίλησα. Και ας ήθελα να του πω πως ναι, είναι αλήθεια, πάντα με κυνηγάει αυτή η εσώτερη κατάρα αλλά αυτή την φορά ήμουνα σε θέση να την ξεπεράσω. Δεν το είπα. Αλλά πιστεύω πως το κατάλαβε.
Είδα όμορφα μάτια, ωραίους ανθρώπους. Άκουσα τόσες συζητήσεις μεθυσμένες και μη, περπάτησα σε δάσος και αμπέλια. Έκατσα να δω το φως από τα φύλλα της ελιάς. Έγραψα ένα τραγούδι. Και διάφορα άλλα, αλλά όλα από κάπου βαθιά μέσα που δεν είχε προσεγγιστεί ξανά. Με φίλησε ένα παιδί και με γλύτωσε από καταιγίδες. Και μου είπανε ότι θα καβαλούσα έναν αετό με μεγάλη ευκολία και θα πετούσα με δύναμη και επιτυχία.
Και κατάλαβα επιτέλους ότι μπορώ να ερωτευτώ.
Και γύρισα με μια παρόρμηση να κατεβάσω αυτή την σελίδα και όλα όσα περιέχει, μια που ούτως ή άλλως δεν τα έχω κρατήσει πουθενά αλλού.
Και είδα ότι ο Στέφανος, ο Έρωτας που περνάει από το στομάχι, ο Marquee, η Cherryfairy, η Epsilon, o Fuzzy Burlesque, o Deuced η Thrills and chills και ο Fingo μου απευθύναν πρόσκληση να γράψω πέντε πράγματα που δεν ξέρουνε για μένα. Τουλάχιστον αυτούς πρόλαβα να δω. Να με συγχωρέσουν όσοι τους έχασα στα μονοπάτια των διαδοχικών σελίδων. Τι θέλετε λοιπόν να μάθετε για μένα; Πέντε πράγματα ε; Χμμ..
Ένα που ο πατέρας μου δεν μου είπε ποτέ ολόκληρο παραμύθι.
Δύο που ερωτεύτηκα στα 13 και για δυο ολόκληρα χρόνια έστηνα διαλόγους στο μυαλό μου που παραβιάστηκαν βίαια στα 15 με την φωνή του Axl Rose να τραγουδάει με θυμό. Από τότε όταν ερωτεύομαι με απεχθάνομαι που γίνομαι τόσο κακιά, καταθλιπτική και επί σβέρκων κρεμάμενη.
Τρία που θυμάμαι στίχους τραγουδιών και ποιημάτων ανελέητα αλλά ξεχνάω βασικές πληροφορίες επιβίωσης.
Τέσσερα που λατρεύω τα ξυράφια, τις αράχνες και το νερό και ελπίζω πως κάποια στιγμή θα γίνουν όλα μαζί ένα μαύρο σημάδι χαμηλά στην κοιλιά μου.
Πέντε για τους κάδους σκουπιδιών που αναποδογυρίζω με καλή παρέα και ενίοτε να καταφέρω να τους βάλω και φωτιά.
Έξι που όταν πίνω παίρνω όπως μου είπανε “αυτό το πυρόκαυλο βλέμμα”. Και δεν το ξεπερνάω καθόλου αν ξεκινάνε να με φιλάνε ψηλά στον λαιμό.
Και εφτά που τρελαίνομαι για αγκαλιές αλλά μόνο όταν θέλω εγώ.

Εφτά αλήθειες γιατί μ’ αρέσει το εφτά και μισώ το πέντε. Παραβιάζω το παιχνίδι αλλά δεν θα γινόταν και αλλιώς.
Και σε εφτά δίνω την σκυτάλη.
Στο αγρινόμου που έτσι γουστάρω να τον λέω.
Στον Houli_v που έτσι γουστάρω να τον διαβάζω.
Στον Greek schizo που έτσι γουστάρω να τον νιώθω.
Στην Little Pat που έτσι γουστάρω να πίνω καφέ το χάραμα κι ας μην έχει συμβεί ακόμα.
Στην Reservoir dogs που έτσι γουστάρω να την βλέπω να τραγουδάει Cave.
Στον Πολύκαρπο που έτσι γουστάρω να παίρνει το σοβαρό του.
Και τέλος σε όσους διαβάζουν τώρα το κείμενο, δεν έχουνε εμφανιστεί ποτέ και ήρθε η ώρα να το κάνουν ανώνυμα ή όχι. Βρέχει μάσκες!

Advertisements