Περπατώ, περπατώ. Πιάνω χέρια, αφήνω δάχτυλα. Χαϊδεύω ξύλινες μπάρες, αγγίζω ποτήρια και τασάκια. Ενίοτε χορεύω. Μόνη. Έτσι είναι πιο καλά. Καμιά φορά που χρειάζομαι παρτενέρ για πολύπλοκες φιγούρες, ψάχνω στο χώρο και υπάρχει. Κι όταν δεν υπάρχει δε με νοιάζει καθόλου. Ψέμματα;
Τυλίγω μωβ κασκόλ στο λαιμό μου, κόβω τα νύχια πολύ κοντά. Αλλαγή εποχής και ο χειμώνας δεν λέει να έρθει. Στολίζω χώρους, ανάβω ελάχιστα τσιγάρα και βρέχω χείλια με βατόμουρα. Θες να με φιλήσεις;
Τα χρειαζούμενα που έλεγε κι η γιαγιά μου. Ή αύριο κλαίνε, έτσι μου έλεγε. Η μάνα μου πάλι μου έλεγε να μάθω καμιά τέχνη, τι τον θέλω τον καλλιτέχνη. Μην πιάσουμε πάλι την κουβέντα ρε φιλενάδα για τα άπλυτα στη σακκούλα και τα υπόλοιπα ψυχομπουκωτικά. Ποια άπλυτα; Τα λερωμένα τ’ άπλυτα, αυτά που δε θα σου ξαναπλύνω λέω. Ε ρε γλέντια!
Θα κλείσει βδομάδα που φυσάνε οι ανέμοι παραπάνω από το συνηθισμένο. Δεν με αντέχει κανείς. Χεχ!
Αλήθεια λέω. Υπάρχει μια σοβαρή πιθανότητα με όσα σου λέω τώρα, να με δίνω στεγνά. Ε και; Ξανά χεχεχ!
Περπατώ, περπατώ. Κάνω φιγούρες γύρω από τα παλιά βαγόνια. Βατόμουρα. Φίλα με ρε βλάκα!
Μηδέν. Σειρές από γραμμές, κεφάλι με φούξια χρώμα, αλλαγή εποχής και που είναι το φιλί που μου έταξες;
Ε;

Κέρκυρα, Πάτρα, Αθήνα,Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Παξοί
Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα
δε με κράτησε στη γη
Περισσότερο από σένα καμιά Χριστίνα
δε με κράτησε παιδί

Ψεύτη.
μ!

Κόρε Ύδρο ακούστηκαν και σήμερα.

Advertisements