Χαρτιά, σωροί και κάψα αρρωστιάρικη. Πυρετός ή καταπιεσμένα κίνητρα; Στο δρόμο ρε. Φύγε, πέτα μην κοιτάς. Κάθομαι με τα πόδια μαζεμένα στο λαιμό. Προσποιούμαι ότι παίζω. “Εσύ τι θες να κάνεις τελικά;” Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Έχω ανάγκη να κάνω πολλά. Να γυρίσω κάπου που να το λέω σπίτι. Όχι άλλο την λύση του Χεμινγουει, όχι άλλο τα γραπτά του Μπουκόφσκι. Φεγγάρια πράσινα σαν μαντήλια, θυμάσαι; Το ’γραφες στους τοίχους σου και καμάρωνα που με στόλιζες να με βλέπεις κοκκινοφορεμένη δίπλα στην έξοδο. Κι ας είχε απαγορευτικά παντού, κι ας ήταν τα κάγκελα ψηλά, σαν εκείνα που φωτογράφιζα θολά εκείνη την νύχτα στο Μεταξουργείο. Οι γειτονιές του κέντρου, οι τελευταίες γουλιές της βότκας που πικραίνει το λεμόνι, το τρένο για πάνω, το λεωφορείο για κάτω, η συναυλία με την σφιχτή αγκαλιά του αγνώστου- γροθιά στους σεκιουριτάδες της φύλαξης, σε νιώθω, μη μου φοβάσαι.
Δεν γίνεται ρε. Να μη φοβάμαι. Στο διάολο, τι μ’ έπιασε σήμερα;
Να σε βλέπω να γελάς. Δεν το ‘χω συνηθίσει. Παρά πιάνω και ξύνω τις άκρες των δακτύλων στον ίδιο κόκκινο τοίχο να βγάλουν ουσία. Την βαθύτερη σημασία ρε καταλαβαίνεις; Αυτή που κρύβεται εκεί που σε κοιτάω.
Ξάπλωσε στο στομάχι μου κι άσε με να σου πιέζω τους κροτάφους. Να φύγει η ένταση, να φύγει η πίκρα, το λαχάνιασμα. Κοιμήσου αν θες. Μόνο που αν ξυπνήσεις εγώ δεν θα είμαι εκεί. Θα σηκωθείς, θα ανάψεις τσιγάρο και όταν αναλογιστείς που είμαι πες του μυαλού σου να το βουλώσει. Δεν έχει σχέση με αυτό ούτως ή άλλως.
Κλείνω την πόρτα πίσω μου και τραβάω το σύρτη. Κάνω πάλι το ίδιο κόλπο με τις πατούσες να κρατάνε αντίσταση. Απαγορεύω εισβολές. Παίρνω ανάσες με παρέα, πολλές, πολλές και αρχίζω να πετάω. Ψηλά. Στο ταβάνι αιωρούμαι. Σε μια γωνιά. Περιμένω να μου μιλήσει. Κι όταν θα αρχίσει να μιλάει θα βγάλω τον σκασμό και θα την ακούσω. Κι αυτή τη φορά δεν θα την ακυρώσω μετά.
Μπερδεύονται στο μυαλό μου κομμάτια, εικόνες. Ο Καζαντζάκης στο “όφις και κρίνο”. Οι τελευταίες σελίδες του. Ο Cave να τραγουδάει τις τελευταίες στροφές του “Where the wild roses grow” . Παράξενο μα πραγματεύονται το ίδιο θέμα. Ή εμένα μου φαίνεται το ίδιο. Έρωτες και θάνατοι. Εφηβεία που δεν τελειώνει;
Μα μιλάει;
Σςςςς.. άκου την.
Γυρνάω το κεφάλι και αφουγκράζομαι..

Είναι η ώρα μου.
Τεντώνω πόδια, γυρνάω κεφάλι στο πλάι.
Κοίτα με.
Είμαι όμορφη.
Δυνατή.
Άκου με.
Είμαι εύκολη.
Και παράξενη.
Ο εγωισμός μου με διατηρεί.
Αιώνες τώρα.
Μη θαρρείς πως θ’ αλλάξεις.
Κατέβα τώρα από κει, φόρα τα καλά σου νύχια και βγες στον κόσμο.

Σαν να ξυπνάω γρήγορα. Και να φοράω κάλτσες. Ζέστη. Κάψα αρρωστιάρικη.
Στο διάολο.
Όπου και να με γυρίσεις θυμάμαι.

Καινούριο τραγουδάκι στη λίστα για ακρόαση.
Love will tear us apart.
Ε;

Advertisements