Κάπως έχει μια αναπνοή. Με λίγο δυσκολία αλλά την έχει. Έχει έναρξη. Η καινούρια ζωή σου ντε.. αυτή που περίμενες. Ε ήρθε. Πάρτην τώρα και πέσε με τα μούτρα. Με τα δάχτυλα φάτην. Λαίμαργα, ανυπόμονα, μέχρι να ξεράσεις. Είναι όλη δική σου. Όχι ότι δεν θα προσπαθήσουν να στην αρπάξουν. Κοράκια σωρό. Σαν το μάτσο ξελιγωμένους πίσω από κάποιον που έτυχε να σκύψει ξεβράκωτος.
Τι λέγαμε; Α ναι, ότι ξεκινάει η καινούρια μας ζωή. Λίγο θαμπή από τις λάμψεις περαστικών χριστουγεννιάτικων φώτων. Λίγο κρύα από τις άκρες κόκκινης γούνας που δεν έφτασε να καλύψει τα πάντα. Λίγη φαίνεται. Αλλά μπορεί και να απλώσει στην πορεία. Θυμάσαι τότε που περπατούσαμε ώρες ατέλειωτες νότια; Σοκάκια μικρά και αυλές πνιγμένες στο νυχτολούλουδο, στο γιασεμί. Έκοβες μικρά κομμάτια και μου τα ’δινες. Και μιλούσαμε. Χαιρετούσαμε περαστικούς κι άλλους σαν εμάς.
Αν ήσουνα τώρα εδώ θα σε ρωτούσα. Γιατί οι δικές σου οι απαντήσεις μιλούσανε μια γλώσσα που καταλάβαινα. Τουλάχιστον πριν έρθει η χρονιά του τράγου, πριν πάψεις να μου γελάς, πριν φύγεις και πριν και πριν.
Θα σε ρωτούσα φιλαράκι. Πώς γίνεται να διπλώσεις την νύχτα στα δυο, πως γίνεται τα μπογιατισμένα σύννεφα να βγάλουν κεραυνούς, πως γίνεται πάντα να διαλέγω τον δύσκολο δρόμο, πως γίνεται να ξέρω ότι θα στραπατσάρω φτερά και προφυλακτήρες και να ορμάω κυνηγώντας τελικές. Πως γίνεται να φοράω μαύρη καμπαρντίνα και πάντα κάπου να την ξεχνάω. Να βρέχει και να στέκομαι εκεί που λίγα λεπτά πριν υπήρχε στέγαστρο. Πως σταματάς τον πονοκέφαλο και που έχει τις καλύτερες σιωπές της πόλης.
Νέα ζωή φιλαράκι. Σε νιώθω να μου γελάς από μακριά.
Κι εγώ μωρέ.. όλες τις ώρες θυμάσαι;
Τώρα δοκιμάζω ένα χαμόγελο. Δεν κάθεται ίσια στον καθρέφτη μου αλλά δεν είναι και στο χέρι του.
“Κάτσε λίγο ακόμα. Μη φεύγεις. Κάτσε έχω και τις καλές μου ψευδαισθήσεις να σε κεράσω.
Πρέπει να πας για δουλειά ρε μωρό μου αύριο.
Γάμησέ τη τη δουλειά. Εγώ είμαι καλλιτέχνης.”

Δεν είναι που δεν θέλω. Είναι που βαρέθηκα να με κερνάνε και τελευταία στιγμή να το παίρνουν πίσω.

Θέλω εκείνη την ώρα να με κοιτάς στα μάτια και να μου το λες. Πες το μου..

Numb και Cherry το πρώτο κείμενο της χρονιάς για σας. Επειδή το ζητήσατε. Και δεν το παίρνω πίσω. Κι ας είναι στραπατσαρισμένο.

Advertisements