Σκισμένες σελίδες, λόγια κομμένα.
Αμήχανες σιωπές.
Ξέρω τι σκέφτεσαι. Σε περιμένω δεν το βλέπεις;
Αφαιρώ, αφαιρώ και δεν μένει τίποτα.
Να σου χαρίσω όταν θα έρθεις.
Μονάχα κάτι σκισμένα τούλια. Κάτι πέτρες μαζεμένες στις θάλασσες της Ικαρίας, της Αμοργού, στις παραλίες του Κορινθιακού. Κάτι μισά σκουλαρίκια. Κάτι βελόνες σπασμένες στα δυο. Μισή για μένα, μισή για σένα. Κάτι δάκρυα μαύρα, από μάσκαρα αφημένη στον ήλιο χρόνια. Μαύρες μύτες μολυβιών, κομμάτια από σκισμένα πουλόβερ, κλωστές και εισιτήρια λεωφορείων, υπεραστικών και μη.
Θα σε πάρω να πάμε μια βόλτα. Σε μισοερειπωμένα αρχοντικά. Σε δάση που παλεύουν να αναγεννηθούν από φωτιές, σε ρημαγμένα ξύλινα παγκάκια. Θα ζωγραφίσω τα αρχικά μας σε μια μεγάλη ροζ καρδιά. Τα κομμάτια του κραγιόν μου θα μείνουν εκεί να μαζεύουν σκόνη. Ο καφές θα παγώνει στα πλαστικά κύπελλα. Αλλά δε θα μας νοιάζει. Θα είμαι πολύ απασχολημένη. Να σε κοιτάω. Να σε χαιδεύω.
Τι κάνω;
Ερωτεύομαι μόνη μου.
Και όχι αυτός ο χειμώνας δεν θα βγει με μισές σιωπές.
Μόνο με ολόκληρες κραυγές.
This is the weeping song ξανά.
Και ξανά ξανά ξανά
Your lady of the various sorrows
She had a mindful of tyranny and terror
Enjoy the silence
You only say you love me when you ‘re drunk
Αγρύπνια και ground control

Λίστες τραγουδάκια
Για τον χρόνο που έρχεται.
Έλα, αργείς;

Advertisements