Γράφω σβήνω διορθώνω. Αγώνας για συγκέντρωση. Βρεγμένοι δρόμοι και τα μισά χωράφια της Ξάνθης στα πνευμόνια μου. Ένα χαρούμενο κείμενο σας παρακαλώ. Μόνο λιλά ήρωες δηλαδή; Δεν γίνεται για τώρα. Να πάρω την σκάλα, να ανέβω στο πατάρι και να ψάξω για τις κούκλες μου. Να στήσω ολόκληρες ζωές στο πάτωμα. Και εκεί δεν θα πειράζει που δεν θα είναι όλα αληθινά έτσι; Εκείνες τις σκέψεις λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Πως και δεν έχω αρρωστήσει ακόμα; Βγαίνω με λεπτές μπλούζες, τα χέρια έξω, κασκόλ και ομπρέλα ποτέ. Δεν νιώθω κρύο φέτος. Δεν είναι χειμώνας, είναι μια εν δυνάμει άνοιξη. Γύρω στήνονται παιχνίδια, είσαι το αουτσάιντερ των εξετάσεων αυτών. Κάτι παλιά τραγούδια του Έλβις, πόσο όμορφα ακούγονται τον Νοέμβρη. Συμπάθειες και αδυναμίες. Μια χαρά, για όσους προσπερνάνε τις λακκούβες. Θυμάμαι που μου είχες χαρίσει εκείνη την αφίσα με τον άνθρωπο που πηδούσε πάνω από μια τέτοια. Και είχε πιάσει ο φωτογράφος την στιγμή που δεν μπορούσες να πεις αν θα τα κατάφερνε ή θα έπεφτε ακριβώς στο κέντρο της. «Το σπίτι μου; Τέρμα κόλαση». Τα χαρτάκια κρυμμένα στα βαζάκια της κρέμας μου. «Είμαι εδώ δεν φεύγω». Ανακοινώσεις χωρίς κανένα αντίκρισμα. Άκουσα να μου λένε ότι την στιγμή που το λες αυτό το δεν φεύγω το εννοείς, οπότε δεν είναι ψέμα που ακυρώνεται μόνο του. Και εξακολουθώ να νομίζω ότι κάθε κουβέντα είναι σημαντική. Είναι καλύτερα χωρίς. Χωρίς αυτά τα σεντόνια να καλύπτουν τα έπιπλα. Μη σε νοιάζει θα πουληθεί το σπίτι κι ας είναι τέρμα κόλαση. Κι ο καινούριος ιδιοκτήτης θα το αγαπάει. Και μπορεί να το αγαπάει και για πάντα.
Μην ξεχάσεις τα λουλούδια. Είναι Σάββατο σήμερα, έχει λαϊκή. Στη γειτονιά μου έχουμε μια τρελή που ανεβαίνει την ίδια ανηφόρα εδώ και είκοσι χρόνια κι όταν συναντάει κανέναν στον δρόμο της τον σπρώχνει.
Τις Κυριακές μ’ αρέσει να μου παίρνεις εφημερίδα χωρίς να στο ζητάω. Και τ’ απογεύματα να με κάνεις βόλτες με τ’ αμάξι, να μου παίρνεις τσιγάρα και σοκολατούχο γάλα και όταν φτάνουμε στη θάλασσα να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά. Και στην επιστροφή να τραγουδάμε μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Τα καλοκαίρια στη σκηνή να κάνει ζέστη και η θάλασσα το πρωί να είναι φάρμακο. Θα μου περάσει και η ιγμορίτιδα και τ’ αλάτι θα στεγνώνει πάνω μου. Η αράχνη μου δεν θα κλείνει τα μάτια και θα μυρίζει ο ώμος μου σαν εσένα.
Ορίστε λοιπόν, να ένα χαρούμενο κείμενο με λιλά ήρωες.
Ξέρεις οι λιλά ήρωες καίγονται πιο εύκολα ε;

Advertisements