Συμμαζεύω. Σε βάζω να συμμετέχεις σε τούτο το μπλουζ.
«Πώς και δεν βρεθήκαμε ποτέ παλιότερα;»
Δεν έτυχε μωρέ.»
Από το ανοιχτό σου παράθυρο χαζεύω το βουνό. Τα σπίτια που βρίσκονται αρκούντως μακριά. Τώρα είναι πρωί. Και έχω να κλείσω εκκρεμότητες.
«Πες το μου..
Χάνομαι»
Λίγες τελείες και θ’ αλλάξουμε παράγραφο. Πώς το λέγανε εκείνο το τραγούδι; Ω είναι ωραία στον Παράδεισο. Θες να ξαναπάμε στον Παράδεισο; Γελάς μωρέ;
Είναι κάτι μήνες τώρα που αλλάζω πορείες και πετάω από πάνω μου ξεραμένο δέρμα. Βγάζω υπενθυμίσεις από την τσάντα μου. Ραντεβού με γιατρούς, συνταγές για καινούρια μάτια και κωδικούς πρόσβασης σε δωμάτια κλειστά για όλους “επιτρέπεται η είσοδος μόνο σε μέλη”. Δεν θέλω να είμαι μέλος, δεν μπορώ να συμμετέχω. Χρόνια τώρα περπατάω με τον ίδιο τρόπο και κανείς δεν συντονίζει βήμα.
Είναι Δευτέρα λοιπόν και όλοι αργούνε. Όλα κυλάνε ανώδυνα σαν το νερό στο ντους. Καθαρίζω τον καθρέφτη που αχνίζει. Σου κλείνω το μάτι πονηρά. Σου μιλάω χαδιάρικα. Δεν είμαι εγώ αλλά τι πειράζει; Δεν θα το άντεχες κι αλλιώς. Οπότε μη με ρωτάς τι σκέφτομαι.
Βάζω πράσινο μάλλινο πουλόβερ και τα παλιά μου δαχτυλίδια.
“Φεύγεις κιόλας;
Είναι αργά μωρέ..”
Οπότε μη με ρωτάς από πού είναι τα σημάδια. Θα σου πω ότι έκανα ποδήλατο και ήμουνα μικρή. Έχω έτοιμες ιστορίες σαν κι αυτές που έλεγε όταν την στρίμωχνε η αλήθεια της.
Γελάω όταν κυνηγάς αγκαλιές με ένα παρατεταμένο σκύψιμο κεφαλιού. Δεν σε πικραίνω-δε μου κοστίζει τίποτα να σε κανακέψω. Έχω τέτοια διάθεση όσο κι αν σου ακούγεται παράξενο. Μου στριμώχνεσαι στο στήθος και με κοιτάς παραπονιάρικα. Να σου πω έχω ξεχάσει αν γινόμουνα τρυφερή παλιότερα. Αλλά δεν έχει και σημασία.
Με σένα πάλι έχω να σκεφτώ μόνο πόση είναι η περίοδος χάριτος. Γίνομαι σκληρή, αντιπαθητική. Δεν είμαι εγώ. Μήπως είσαι εσύ; Δεν με αφορά το αλλά σου, στο ξανάπα τα κίνητρά μας είναι σαφή.
Έλα μη μου πικραίνεσαι. Θες να σου τραγουδήσω; Όπως τότε στην πλατεία. “A tragic waste of skin”
Σε τούτο το μπλουζ. Μπλέκονται οι φιγούρες.

Advertisements