Σήμερα ξύπνησα νύχτα. Είχα όρεξη να δω ήλιο. Μα είναι ακόμα σκοτεινά έξω. Μέσα είναι περίεργα. Περαστικά αγγίγματα, κρυφά φιλιά. Κούραση. Θέλω μια βόλτα να είναι Κυριακή και να έχει ήλιο και κρύο. Χρόνος κλείνει κι ακόμα θυμάσαι. Χρόνος; Ή μήπως χρόνια;
Δεν πειράζει σου λέω. Κυλάει γρήγορα. Να, πλησιάζει πάλι χειμώνας. Και θα ‘ρθει Δεκέμβρης να μπω και επισήμως στα 26.
Πολλές εικόνες και μπλέκομαι. Ιδέες. Τι κάνω εδώ μέσα, πόση έκθεση θ’ αντέξω μέχρι να τα κάψω όλα;
Και για να μη φοβάμαι λέω να το προλάβω. Να με δώσω εγώ.
Ψέμματα λοιπόν.Καλογραμμένα αλλά ψέμματα.

Αυτόν τον καιρό δεν αντέχω καμία τρυφερότητα. Στους τσακωμούς ναι. Στα χάδια είναι που μπουκώνω τελείως. Σαν μην ξέρω τι να πω, τι να κάνω και σπασμωδικά και νευρικά μένω να κοιτάω με ορθάνοιχτα μάτια. Σαν το πεντάχρονο που του τάξαν κούκλα και τελικά ξεχάσαν να του τη φέρουνε.
«Δεν πειράζει αγάπη μου, την άλλη φορά.»
Πειράζει ρε. Τώρα την ήθελα.

Advertisements