«Αποκομμένος απ’ όλους κι απ’ όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ’ ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο»

όλη μέρα σιγοτραγουδάω

«Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ’ αγκαλιάσω να μ’ αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες»

κάπου την έχω τρακάρει αυτή την ψευδαίσθηση του «μαζί»

«Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου την ψύχρα»

χωρίς καβάντζα ε;

«Venceremos, venceremos»

Υστερόγραφο: του Νικόλα Άσιμου.

-χρόνια πολλά πριν σ’ένα τρένο για Θεσσαλονίκη που έφτασε 7 το πρωί ξεκινώντας από τις 12 σ’ έναν κρύο σταθμό και σε δρόμους στρωμένους με πάγο-δεν μας ξαναβρήκα φίλε Ν.

Advertisements