Συχνά να σκύβει πάνω σε υπονόμους ψάχνοντας για τα σημάδια.
Δεν είχε ποτέ κάποιον να μισήσει.
Ράγισε το περίβλημα των ημερών του
Που δεν αγαπούσε τις γάτες
Τι απίστευτη αίσθηση αταραξίας.
«Έξω ο καιρός βροχερός, λέω να βγω , να μην βγω»
Πάρε και ένα τραγουδάκι από παλιά να με θυμάσαι.
Σήμερα.
Μα τι είναι σήμερα μια ακόμα μέρα.
Δε θα σε ενοχλεί τίποτα. Το ατάραχο μυαλό σου. Που το δούλευες χρόνια. Να μη σε κουράζει, να μη σε σπρώχνει σε πτώσεις. Που το όρισες εσύ να μη θυμάται.
Πάλι γίνομαι παράξενη. Όχι αυτή τη φορά γράφω στο φως. Λίγα πράγματα έμαθα κι αυτά μισά. Ξέρεις τότε που σου έλεγα ότι θέλω να είμαι ελεύθερη δεν ήξερα τι έλεγα. Σε παρακαλώ πάρε με μαζί σου. Στο φωτεινό κύκλο με τους ακροβάτες μετέωρους. Κι ας έχει αέρα κι ας φοβάμαι. Και εκείνο το περίστροφο που μου είχες πει ότι έχεις χαραγμένο στο μυαλό σου εγώ θα το βγάλω βόλτα. Όχι μακριά, μέχρι το πεζούλι στο βράχο μόνο. Σήμερα το βράδυ θα ακούσω εκείνο το “green eyes” και άσε μου να μου το χαρίσω. Μαζί με το “comfortably numb” που άκουσα τυχαία το πρωί.
Και κάνε μου μια χάρη. Όταν ξαπλώσεις και νιώσεις το μυαλό σου να μην ησυχάζει πρώτη φορά μέσα σε τόσα χρόνια, πες του να βγάλει το σκασμό.
Θα ‘ναι επειδή σε θυμάμαι και σου εύχομαι να μη θυμάσαι εσύ.
Το είχα τάξει να μην αφήσω τις 22 του Σεπτέμβρη χωρίς ανάλογους θριάμβους.
Θα ξαναδιαβάσω τα χαρτιά, θα ξανανοίξω το Λειβαδίτη, τον Morrison και τον Καζαντζάκη. Δε θα βάλω άλλες μουσικές. Ίσως μόνο το “hey you” για εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου..
-Μόλις μείνουν πέντε δευτερόλεπτα στην κάρτα πες το μου..
-Γιατί;
-Θα δεις..
-Μείνανε πέντε.
-Σ’αγαπώσ’αγαπώσ’αγαπώσ’αγαπώσ’αγαπώσ’αγαπώσ’αγ
———————κόκκινα από τα χέρια μου και άσπρα από σένα σε μονό αριθμό————————————————————————————–

Advertisements