Συσκότιση.
Αργείς χαρακτηριστικά και κουραστικά.
Άλλο ένα έγκλημα επιλογών έγινε τετελεσμένο.
Θα σου πω μια ιστορία για ένα αγοράκι που καταμαρτυρούσε την πολυπόθητη ελευθερία του. Και για ένα κοριτσάκι που εκλιπαρούσε για αγκαλιές. Το κοριτσάκι έγινε αληθινά ελεύθερο και το αγοράκι πνίγηκε σε δανεικές αγκαλιές. Και το βρήκαν τα χρόνια περιπάτων νεκρό.
Και τώρα;
Τώρα μικρό μου κοιμήσου.
Αύριο δε θα ξαναξυπνήσεις.
Το θυμάσαι που τραγουδούσαμε «one of these mornings you are gonna rise up singing”?
Ε δεν ήρθε ποτέ.
Μ’ ακούω να γελάω. Γιατί όσο και να ψάξεις δε θα βρείς πουθενά εδώ τα σημάδια σου. Και θα ιδρώνεις στην προσπάθεια. Αλλά είναι σαν το τρέξιμο επιτόπου : πάλι στο ίδιο κενό σημείο μεταξύ των μη εφαπτόμενων σωμάτων βρίσκεσαι.

«Κοιτάζουν τα ποτήρια τους αμίλητοι οι θαμώνες»

«Μου φαίνεται σαν να ΄ναι χτες μα πάνε τόσα χρόνια»

Μελωδίες και τον φώναξα επιτέλους. Μου είπε ότι θα έρθει και τον πιστεύω. Αυτή τη φορά θα είναι πάλι όπως παλιά. Θα γελάμε, θα τραγουδάω εγώ πρώτη εκείνος δεύτερη, θα στρίβω τσιγάρα να τα κρατάει με το τρίτο και το τέταρτο δάχτυλο.

Δυστοκία.
Σφηνωμένες στο μυαλό εικόνες που πια είναι κίτρινες. Όχι δεν γίνομαι κατανοητή αλλά δεν πειράζει. Για τώρα δηλαδή.
Στις 22 του σακατεμένου Σεπτέμβρη λοιπόν.
Άντε γειά μας..
Και του χρόνου αναίμακτα.

Advertisements