«Το σώμα έχει μνήμη ενός χρόνου», σε θυμάμαι να μου λες πριν πολλά χρόνια. Τότε που μου χάρισες εκείνη την κασέτα με τίτλο «Red or black?», βαμμένη με νερομπογιές. Ήταν τότε που έδινα πανελλαδικές και ήταν ο τρόπος σου να μου πεις οτι θα σου λείψω τότε που έφευγα για Πάτρα.
Χρόνια μετά λοιπόν , τείνω να πιστέψω οτι είχες δίκιο. Μνήμη ενός χρόνου. Αν δηλαδή για μεγάλο χρονικό διάστημα το κουράζεις, σου δίνει ένα χρόνο προθεσμία και μετά στα σκάει στα μούτρα..Οπότε οι εμετοί που με βασανίζουν από χτες μάλλον αυτό είναι. Ή αλλιώς μια ψιλοδηλητηρίαση. Από τα μαζεμένα των τελευταίων 3 χρόνων.
Χάνομαι λοιπόν. Για λίγο ή για πολύ δεν ξέρω. Μου πέσανε βαριά. Όλα. Οι καταχρήσεις κυρίως. Όλων των επιπέδων. Και οι δικές μου και των άλλων.
Έμαθα πρόσφατα οτι είμαι καταδικασμένη να κάνω λάθη εξ΄υποθέσεως. Αυτός που μου το είπε, πρόσθεσε απλά οτι έχω το υπόβαθρο να καταλάβω τι εννοεί. Κοντοστάθηκα ξαφνιασμένη. Φαίνεται οτι έχω και υπόβαθρο και μοίρα ανάλογη.
Με ειρωνεύομαι. Ταλαντεύομαι. Χάνομαι. Για λίγο ή για πολύ, θα δείξει.

Advertisements