Συνεχής ύπνος έχει να συμβεί πάνω από βδομάδες.Κούραση του μυαλού.Αρχή ύπουλης ημικρανίας.Άστοχα σχόλια και προτάσεις χωρίς αντίκρυσμα.Στρίβεις , στρίβεις και όλο πάνω στον ίδιο τοίχο πέφτεις.Αυτόν που πρωτοαντίκρυσες στα 17 κι από τότε αγνοείς ηθελημένα. Και πώς γίνεται λοιπόν πάντα να είναι εκεί;Κάτι μικρά στιχάκια σε στοιχειώνουν..»on the road again».Όλα καλά «ωραίε μου εαυτέ», οι συνεχείς δοκιμές θα ανατρέψουν τελικά την πορεία.Ήρθε η ώρα λοιπόν.Του τοίχου και της γλίστρας.Πέφτω, πέφτω..Και προσγειώνομαι στη χώρα του Ποτέ.Και βλέπω και τη Βασίλισσα Ντάμα Κούπα.Και το γάτο με το αιώνιο χαμόγελο και τις απαντήσεις πριν καν τεθεί η ερώτηση.Όλα και όλοι οι παλιοί φίλοι είναι εδώ.Και μερικοί καινούριοι.Κάνω μια αριστερή και είμαι πάλι στο ίδιο παγκάκι του παλιού σταθμού.Τρένα αναχωρούν, ένα ζευγάρι αποχαιρετιέται κι εκείνη κλαίει.Στρίβω τσιγάρο, ξαναφοράω το μαύρο μου παλτό και δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω.Όχι άλλες στάσεις.Τώρα βλέπω προορισμό και για πρώτη φορά είναι καθαρό.Όταν έρθω, σκοτεινή και λερωμένη, μη με κακοχαρακτηρίσεις. Είναι από το δρόμο μωρέ..και θα με πάρεις αγκαλιά;

Advertisements