Στυλό και χαρτί στο ξύλο για παρέα.
Η τρίτη γουλιά θα είναι και η οριστική.
Για το γέλιο ή το θάνατο της συζήτησης.
Αυτές μένουν τελικά.
2 με 3 απορίες αλλά δεν είσαι εδώ να μου τις λύσεις.
Σκουπίζω το κραγιόν μου.
Στολίζω τα αυτιά μου με τα ρημάδια του κόκκινου γάμου σου.
Και επαρκώ.
Smirnoff, cointreau, cranberry και lime.
Η ατάκα αυτού του Σεπτέμβρη.
Που για άλλη μια φορά δεν θα κάνει τη διαφορά.
Η μπαταρία αδειάζει και πάλι θα τραβάς δανεικό ρεύμα.
Και εκεί που θα το περιμένεις λιγότερο θα κάνει εμφάνιση η χαμένη σου ζωτικότητα.
Απαιτώντας.
Συνομωτεί ο νους σου με τον καιρό.
Τελειώνει , τελειώνει μοναχικέ μου αλλά όχι μοναδικέ μου.
Μου.

Πεζούλια που δεν σκαρφαλώσαμε ποτέ-στρέμματα καπνού να καπνίσουμε και ωκεανοί ποτού να πιούμε-ακολουθίες συνειρμών να στήσουμε-στιγμές να σταθούμε αγκαλιά πριν χωριστούμε-φιλιά αντί για χαιρετισμοί-θυμωμένα αντίο.

Μας περιμένουνε. Έχω χρόνο. Όχι από εκ-βιασμό. Αλλά γιατί έτσι είναι τελικά. Χρόνια μετά τα σημάδια σκαρφαλώσανε από τους μηρούς στα μπράτσα αλλά ίσως τελικά να μην φτάσουν ποτέ στο μυαλό.

Στην πλατεία-μία είναι η πλατεία κυκλοφορούν φαντάσματα. Με περιμένεις; Placebo και Depeche Mode. Άντε και λίγο Cure. To ξέρεις δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο. ”Baby I forgot to take my meds”

Advertisements