Ξέρεις όπως θα σηκώνεσαι στις μύτες των ποδιών να φτάσεις στο τραπέζι.
Να φοράς τα καινούρια σου.
Να σε θαυμάσει ο κόσμος.
Έτσι καθαρό και με μεγάλο χαμόγελο.
Τα χρέη θα έχουν κιόλας σβηστεί.
Θα κάνεις μια αρχή.
Με την καινούρια σου κούκλα.
Που όλοι τη ζηλεύουν.
Κι εσύ τη φωνάζεις Μαρία , αλλά μόνο όταν της έχεις θυμώσει.
Τις άλλος ώρες δεν τη λες καν με τ’όνομά της.
Άραγε έχει σκεφτεί κανείς να σε ρωτήσει;
Τι θόρυβο κάνει το μυαλό σου όταν σκάει στους τοίχους.
Έφτιαξα ένα ομοίωμά σου.
Τ’ αγαπάω.
Το πλένω , το ντύνω.
Και μετά το αποκεφαλίζω.

Advertisements