Ούτε με απειλή αφαίρεσης οδόντων δε θα αποκαλύψω ποιος είναι ο κύριος! Σκέφτομαι όπως η Κάρι στο Sex and the city που δεν έλεγε το όνομα του Mr.Big!
(Έτσι την αναφέρω για να ξεσηκώσω σχόλια υβριστικά χαρ χαρ!)

Λοιπόν χτες ήπια λίγες (λίγες τουλάχιστον θυμάμαι!) μπύρες με τον κύριο C. Επεράσαμε όμορφα –όμορφα-όμορφα! Αν και στο τέλος που γύρισε η κουβέντα στον κινηματογράφο μου τα χάλασε λίγο αλλά θα το ξεπεράσω (ελπίζω!).

Επίσης θα το ξεπεράσει και αυτός (πιστεύω!).

Ωραία γειτονιά , ωραίο μαγαζί , γενικά μια ωραία βραδιά. Όχι ότι δεν το περίμενα ότι θα επικοινωνούσαμε αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι καταλήγει πραγματικό.

Τα σουρεάλ πήγαιναν κι ερχόντουσαν αλλά κι αυτό αναμενόμενο. Όπως έλεγα και στον Godot, τον τελευταίο καιρό είναι η καθημερινότητά μου. Και μ΄αρέσει!

Το τέλος δε της βραδιάς ήταν από αυτά που μόνο σε σαπουνόπερες βλέπεις.

Όχι δε μου έφερε λουλούδια , ούτε με κάλεσε σπίτι του για καφέ, ούτε καν γονάτισε και κοιτώντας με στα μάτια με αποκάλεσε «γυναίκα της ζωής του». Είπαμε μέχρι ένα σημείο η παράνοια του ότι ζεις σε ταινία γαλλικού κινηματογράφου!

Με πάει μέχρι την πιάτσα (όχι αυτήν κ. Υπουργέ, την άλλη των ταξί!). Με βάζει σε ένα ταξί που μαζί με τον οδηγό , είχε και συνοδηγό γυναίκα. Εντάξει το έχω ξαναδεί αυτό να παίρνουν μαζί στη βάρδια τους τις γυναίκες τους αλλά ποτέ ειλικρινά δεν κατάλαβα τον λόγο . Φοβούνται ότι θα βρεθεί καμιά πελάτισσα καπάτσα και θα το τυλίξει το κελεπούρι, τον άντρα τον κιμπάρη, τον δουλευταρά; Μάλλον!

Τέλος πάντων μπαίνω στο ταξί , αναφέρω προορισμό και ξεκινάμε. Ο οδηγός γύρω στα 40 με κοιλίτσα , καραφλίτσα και όλα τα σχετικά απαραίτητα με μια συμπαθητική φάτσα όμως. Η δε συνοδηγός τι να πω! Μεγαλύτερή του, με ένα ξυνό ύφος και λάστιχο στα μαλλιά. Όχι συγγνώμη λαστιχάκι σε μισό πιασμένο μαλλί εκτός σπιτιού;;;; Πού ζούμε;; Στη δεκαετία του ‘80 ακόμα;;;

Το ταξί είχε CB. Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο εκνευριστικό αντικείμενο μέσα σε αυτοκίνητο. Εκτός αυτοκινήτου μπορώ να σκεφτώ αυτές τις μπίλιες. Δηλαδή νομίζω ότι είναι μπίλιες. Ξέρετε ποια. Αυτά με το ζινκ-ζινκ που τα πετάς στο πάτωμα και κυκλοφορούν από πλανόδιους σε όλους τους πεζοδρόμους της Αθήνας.

Για τη μισή ώρα της διαδρομής άκουγα συνέχεια το διάλογο που είχε ο οδηγός με άλλον οδηγό. Του στυλ:
-Έλα ο Μανωλάκης ο 11 ακούει;
-Έλα ο Μανωλάκης ο 11 κάνει κενό.

Αυτό το «κάνει κενό» χτες το άκουσα πρώτη φορά και προφανώς αναφέρεται σε διάλλειμμα (για φαί , για κατούρημα , για σεξ με πρόθυμη πελάτισσα αν είναι τυχερός!)

Οι δύο οδηγοί αντάλλασαν πληροφορίες σχετικά με τα CB αλλά ο όλος διάλογος ήταν λες και παρακολουθείς βραζιλιάνικο. Χώρια που η συνοδηγός και αίσθημα , έκανε παρεμβολές στα πιο καίρια σημεία. Ο οδηγός προλάβαινε να κλείνει τη φωνή πριν ακουστεί το αίσθημά του να κραυγάζει « πες του του άχρηστου να ανεβάσει τα βολτ στα δώδεκα και να ανοίξει την ψύξη»

Κι έρχεται η στιγμή που ο συνομιλητής της κοιλίτσας του ζητάει βοήθεια για το επόμενο βράδυ. Η κοιλίτσα συμφωνεί με ενθουσιασμό αλλά τον διακόπτει ο συνομιλητής που ταυτόχρονα κάνει μάθημα οδήγησης σε νεαρά ύπαρξη : κάνε μια ομορφιά, βγάλε αλαρμς!

Εντωμεταξύ , το αίσθημα έχει αρχίσει να ξεφυσάει απειλητικά αλλά η κοιλίτσα ούτε που το έχει πάρει χαμπάρι. Εγώ τον λυπάμαι προκαταβολικά αλλά πώς να τον προειδοποιήσω τον έρμο;;;

Αίσθημα: «Εντάξει Γιώργο. Μπράβο Γιώργο. Κανόνισε εσύ και μη με ρωτάς καν αν μπορώ.»
Κοιλίτσα : «…»
Αίσθημα: « Παλεύουμε να πάμε ένα σαββατοκύριακο κάπου Γιώργο και κανονίζεις να πας στο φίλο σου Γιώργο και πάλι κενό θα κάνεις και ποτέ δε βγάζεις λεφτά και δε με νοιάζεσαι που τρώω τις ώρες μου στο ταξί Γιώργο και ούτε καν 2 μέρες δεν είναι άμα το σκεφτείς μια είναι αλλά εσύ που να καταλάβεις Γιώργο.»
Κοιλίτσα : «…»
Αίσθημα: (βγάζοντας και ξαναβγάζοντας το ρημάδι το λαστιχάκι) « Και ποτέ δε με ρωτάς πριν κανονίσεις Γιώργο και ποτέ δεν συζητάμε και πάντα ό,τι θες εσύ γίνεται (καλά εδώ υπάρχουν βάσιμες αμφιβολίες!) και πάμε και στο διάολο τώρα (εδώ μάλλον εννοούσε εμένα και τη διαδρομή που κάναμε) και είσαι άχρηστος. Γιώργο.»
Κοιλίτσα : «…»
Αίσθημα: «Κουράστηκα Γιώργο.»
Δεν το βλέπω να κουράζεται. Σ’ όλη την υπόλοιπη διαδρομή συνεχίστηκε το βραζιλιάνικο με τα ονόματα να επαναλαμβάνονται. Τώρα που το σκέφτομαι και στη Λάμψη ακουγόντουσαν κάτι τέτοιοι διάλογοι (μίλα που να σε πάρει ο διάβολος Μίρνα- Μιλάω Ορέστη-Μιλάς Μίρνα;)

Κατέβηκα τρέχοντας . Για καλή μου τύχη , είχα ακριβώς τα χρήματα γιατί το αίσθημα μπορεί και να έβαζε την κοιλίτσα να με πατήσει μόλις αποβιβαζόμουνα.

Σουρεάλ κύριε C.!

Advertisements