Ανάβω τσιγαράκι και σκέφτομαι. Τους εθισμούς μου στη σειρά. Αυτούς από τους οποίους αποκόπηκα και αυτούς που εξακολουθώ να λατρεύω. Το εύκολο είναι να πω ότι δεν τους χρειάζομαι και να με πείσω γι’ αυτό. Το δύσκολο είναι να το πιστέψω στ’ αλήθεια. Πώς γίνεται μέσα σ’ ένα λεπτό, σε μια μόνο φράση ν’ αλλάξει η ζωή σου; Μικρά όντα είμαστε και το κακό είναι ότι δεν πιστεύω ότι υπάρχει και κάτι μεγαλύτερο και ψηλότερο. Ας πούμε ότι σου προσφέρεται η ευκαιρία να ξεχάσεις. Το κάνεις; Εγώ με μια μετέωρη έστω, σιγουριά λέω ότι όχι. Είμαι χαμένη χωρίς αυτά που θυμάμαι. Με καθορίζουν όμως και με ζορίζουν ταυτόχρονα.

Όσο κάθεσαι στην ίδια θέση για ώρες. Κι όσο το μυαλό σου επιμένει να γλιστράει κάτω. Εκείνη τη μοιραία στιγμή , λίγο πριν σε πάρει ο ύπνος. Και καμιά παρηγοριά δεν πιάνει. Όταν το περιμένεις λιγότερο , όταν ακούς τα γέλια στο ξεστόμισα της λέξης «σκοπεύω». Όταν αναγκάζεσαι να εφεύρεις σε μια στιγμή την ιδανική αιτία. Όταν λες ότι δεν πειράζει, την επόμενη φορά. Για κάθε διαπιστωμένη αποτυχία. Για τις φανταστικές φωνές και τους εικονικούς διαλόγους που στήνεις.

Να για όλα αυτά δεν μπορώ να σου μιλήσω. Κι όσο κι αν ανυπομονώ , δε θα ‘ρθω να σε βρω.Μην ψάξεις καν.

Την ανάσα του σκυλιού την νιώθω πλάι μου. Ένας ρετρό πίνακας με τρομάζει προς στιγμήν αλλά το αντέχω να το κοιτάω στα μάτια. Είμαι καλά. Αλήθεια λέω. Δεν υπάρχει λόγος για δράμα. Θέλω να το λύσω , να το κόψω , να το σπάσω. Εκείνο το κουτί που είπες ότι κρατάς. Στο μυαλό σου μια επέμβαση καθοριστική. Δε σου ζήτησα να με σώσεις. Ούτε καν να με πάρεις αγκαλιά. Και αυτό το παραλήρημα πρέπει να πάρει τέλος.
Δεν υπάρχει πια ψυχή.
Όχι – όχι δε γίνεται.Κι εγώ δεν έχω καταφέρει ακόμα να σώσω εμένα. Τα εργαλεία έχουν ξεχαστεί στην παλιά τσάντα και τούτο το ταξιδάκι θα γίνει κάποτε με άλλους συνεπιβάτες.

Ή ίσως τα πράγματα να είναι πιο απλά και να μην το έχω συλλάβει εγώ.

Μπορώ μόνο να σε πάρω μαζί για καθημερινές βόλτες.Μιζέρια του κορμιού και σκουριά.Τα πιο σύνθετα θα τα δούμε μετά.

Πώς θα ταυτιστείς με όλα αυτά;Ποιά διαδρομή σου θα ταιριάξει με τη δική μου;

Γι’αυτό σου λέω.
Άσε με εδώ που είναι ήσυχα.

Advertisements