Μικροφωνίζει και γίνεται αντιληπτό. Το αδήλωτο παρόν σου. Μπουκώσου τώρα με τις προσδοκίες σου και ξέχνα. Οι υπόλοιποι θα την παλέψουν ούτως ή άλλως. Υπερπροσπάθεια να μην ξεκινήσει αποτυχημένα και αυτή η εποχή. Χρωστάς κάποιες κουβέντες σ’ εκείνο το απογοητευμένο βλέμμα από παλιά. Κι αν δεν έρθει , θα πας εσύ. Ο καθένας τη δουλίτσα του και το πανί του. Α ρε σύντροφε! Εκατό χρόνια θα ζήσεις κι ας σ’ έχουν διαγράψει με συνοπτικές διαδικασίες , όταν δε θέλησες να καλύψεις το χαμένο έδαφος. Κι ας μην καταλάβουν ποτέ πως τους υποστηρίζεις ακόμα και τώρα φοράς εσύ εκείνο το απογοητευμένο βλέμμα από παλιά. Αναμονή και πολλά άδεια ποτήρια. Βράδυ και αμάξια μόνο μ’ έναν επιβάτη. Πάλι άργησες και στην ταβέρνα θα βρείς το λερωμένο τραπέζι κενό. Καρέκλες τραβηγμένες στην άκρη , αχρησιμοποίητες από χρόνια , μιας και οι επισκέψεις ειδοποίησαν πως δε θα ‘ρθουν τελικά. Ακούγεται αχνά «ναστράβια». Ο πονοκέφαλος σκάει και σ’ αφήνει μουδιασμένο. Θα ξαναγίνει μπλέ , έτσι δεν γίνεται πάντα;

Advertisements